பதின்ம வயதும், SMSம், பேச்சும், மொழியும்

மிடில் ஸ்கூல் டீச்சர் ஒரு அம்மாவை ரொம்ப நாளாக தெரியும் எப்பொழுதாவது சந்தித்து பேசி கொள்ளுவது உண்டு. அப்படி ஒரு தடவை எதேச்சையாக சந்தித்து பேசி கொண்டு இருந்த பொது அவர் தெரிவித்த சில விஷயங்கள் ஆச்சரியத்தை வரவழித்தன. அவர் 7ஆம் வகுப்பு ஆங்கில ஆசிரியை ஆக இருக்கிறார். அவர் குறிப்பிட்ட சில பதின்ம வயது பிள்ளைகளின் பிரச்சனைகள் மற்றும் peer பிரஷர். அது எப்படி குழந்தைகளின் கல்வியினை பாதிக்கிறது என்பது குறித்த சில விஷயங்கள் இங்கே.

பிள்ளைகள் மிடில் ஸ்கூல் போய்  விட்டார்கள் என்றாலே நிறைய பெற்றோருக்கு பயம் வந்து விடும். ஏனெலில் பதின்ம வயது ஆரம்பிக்கும் நேரம் அதனால் நிறைய ஹார்மோன் ரஷ் எனப்படும் தொல்லைகள் அதிகம் ஆரம்பிக்கும். தன்னை அழகுபடுத்து பார்க்க வேண்டும் என்று பல பெண் குழந்தைகள் முயல ஆரம்பிக்கும் காலம். அதே போல  பையன்களும் , நான் ஆண் இன்னும் குழந்தை அல்ல என்று ஜிம் செல்லுவது, கடினமான காரியங்கள் செய்வது என்று ஆரம்பிப்பார்கள். முக்கியமாக தான் இன்னும் குழந்தை அல்ல, வளர்ந்து விட்டேன் என்று ஊருக்கு தெரிவிக்க நினைப்பார்கள். இது ஒரு குழப்பமான பருவம், எது சரி எது தவறு என்று புரிந்து கொள்ள முடியாத பருவம். இந்த காலத்தில் பெற்றோர் தன்னுடைய பிள்ளைகளிடம் நண்பர்களாக பழக ஆரம்பிக்க வில்லை அல்லது முயலவில்லை எனில், உங்களை எதிரியாக நினைக்க ஆரம்பித்து விடுவார்கள்.

 இந்த குழப்ப நிலையில் சந்தடி சாக்கில் நுழைந்த ஒரு விஷயம் தான் "செல்போன்" தற்பொழுது, எலிமெண்டரி பள்ளி முடிந்தவுடன் பிள்ளைகள் கேட்பது, எனக்கு செல் போன் வேண்டும் என்பது தான். என் தோழியின் மகள் தற்போது 6 ஆம் வகுப்பு சேர்ந்து இருக்கிறார். எப்பொழுது நாங்கள் சந்தித்தாலும், தன் அம்மாவிடம் "செல் போன் வாங்கி தார் சொல்லுங்கள் ஆண்டி" என்று ஒரு பாட்டு ஆரம்பிப்பாள். இது ஒரு வகை "peer pressure". அதுவே, bullying க்கு ஒரு காரணியாக எல்லாரும் ராக் செய்வார்கள் என்று பயந்து வைத்து கொள்ள விரும்புவது.

சரி, போய் தொலைகிறது என்று பல பெற்றோர் செல்போன் வாங்கி தருகிறார்கள். அது வந்தவுடன் முதலில் இந்த பதின்ம வயதினர் ஆரம்பிப்பது "SMS". கிட்டத்தட்ட ஒரு நாளைக்கு குறைந்தது 100 SMS செய்திகள் அனுப்புவதாக சர்வே ஒன்று தெரிவிக்கிறது.

photo courtesy "Google images"

இப்படி SMS யினால் விளையும் ஒரு முக்கிய பிரச்னை "சுருக்கு மொழி".  ஜியார்ஜ் ஒர்வேல் அவர்களின் 1984 படித்தவர்களுக்கு ஒரு வார்த்தை மிக பிரபலம் அது "Newspeak" அதாவது பத்திகையில் பிரசுரிக்க என்று எப்படி ஆங்கில வார்த்தைகள் மாற்றி அமைக்க படுகின்றன என்பதனை அவர் குறிப்பிட்டு இருப்பார். அதாவது பத்திரிக்கைக்கு என்று ஒரு சில வார்த்தைகள் உருவாக்கப்படும். உதாரணமாக "thoughtcrime ", "duckspeak"..போன்ற ஒரு சில.

ஆனால் இப்பொழுது "textspeak" என்ற ஒன்று SMS அல்லது குறுஞ்செய்தி அனுப்புபவர்கள் மத்தியில் மிக பிரபலம். "LOL", "Gr8", "GM","B4", "S", "ROFL", "BFN".....இவை எல்லாம் தெரியாதவர்கள் இப்பொழுது இருக்கிறார்களா என்று தெரியவில்லை. எல்லார் கையிலும் செல்போன் இருக்கும் இந்த காலத்தில் எப்படி மொழியை சுருக்குவது என்று யாரோ கண்டு பிடித்த இவை எல்லார் கைகளிலும் கிடைத்து சின்னா பின்னமாகி கொண்டு இருக்கிறது.

photo courtesy "Google images"

அதனால் என்ன பிரச்சனை என்று கேட்பவர்களுக்கு. எல்லாவற்றையுமே சுருக்கி பழகி கொண்ட இவர்கள்  உண்மையான மொழியில் அவற்றை எப்படி குறிப்பிடுவது என்று தெரியாமல் ஸ்பெல்லிங் தெரியாமல் முழிக்கிறார்கள். நிறைய யோசிப்பதற்கும், எழுதுவதற்கும் கஷ்டப்படுகிறார்கள். சரியான வாக்கிய உபயோகம் தெரிவதில்லை. சரியான noun, verb, preposition எல்லாம் உபயோகிக்க தெரியாமல் தடுமாறுகிறார்கள். இது ஆங்கிலத்தில் என்று மட்டும் இல்லை. தமிழில் கூட எல்லாரும் ஆங்கில எழுத்துக்களை வைத்து எழுதுவதால் எந்த ல், ழ், ள் போடா வேண்டும். அல்லது ன், ண் வித்தியாசம் என்ன, எப்பொழுது ந் போடவேண்டும் என்றெல்லாம் யாருக்கும் தெரியாது. எல்லாமே ஆங்கிலத்தில் இருக்கும் எழுத்துக்களை வைத்து ஒரு கூட்டான் சோறு மொழி உருவாக்கி இருக்கிறார்கள்.

இந்த பிரச்னை ஒரு உலகளாவிய பிரச்னை. எல்லா மொழிக்கும் இது பொருந்தும். அது இந்திய மொழிகளுக்கு மட்டும் அல்ல உலக மொழிகளும் இந்த பிரச்சனையை சந்தித்து கொண்டு இருகின்றனர். ஒரு கட்டுபாட்டுக்குள் கொண்டு வராபடின் எந்த மொழியும் பிழைக்காது என்பது மட்டுமே என் எண்ணம். தகவல் தொழில்நுட்பம் தந்த பரிசுகளில் இதுவும் ஒன்று என்று நினைக்கிறன்.

நன்றி.

மொழியும், இந்திய கலாச்சாரமும்

முதல் முதலாக நான் இங்கு பல்கலைகழகத்தில் சேர்ந்த போது என்னுடன் வேலை செய்த ஒருவரின் குடும்ப பெயர் Ramkissan. அட இந்தியர் பெயர் போல இருக்கே! என்று விசாரித்த போது அவர் westindies தீவுகளில் ஒன்றான Trinidad-Tobago நாட்டை சேர்ந்தவர் என்று தெரிந்தது. பார்த்தால் இந்தியர் போல அல்லாமல் கறுப்பினத்தவர் போல இருந்தார்.

அவருக்கு எப்படி இந்திய குடும்ப பெயர் வந்தது என்று கேட்ட போது அவர் தன்னுடைய மூதாதையர்கள் இந்தியாவில் இருந்து அடிமைகளாக, வேலைகாரர்களாக பிரிட்டிஷாரால் அழைத்து வரப்பட்டவர்கள் என்றும் ( 19th century ஆரம்பத்தில் ) அதன் பின் trinidad இல் settle ஆகி விட்டதாகவும். இந்தியாவுடனான தங்கள் தொடர்பு எப்போதோ அற்றுவிட்டதாகவும், இப்போது அவருக்கு இந்தியாவில் யாரையும் தெரியாது என்றும் கூறினார். ஹிந்தி யிலும் ஓரிரண்டு வார்த்தைகள் தவிர எதுவும் பேச தெரியவில்லை என்றாலும் பேசுவதை கொஞ்சம் புரிந்து கொள்ள முடியும் என்றார். தன்னுடைய சிறு வயதில் அமிதாப் பச்சன் படங்கள் பார்த்ததாகவும் சொன்னார்.

சுமார் 200 ஆண்டுகள் இந்தியாவை விட்டு புலம் பெயர்ந்து வேறு நாட்டை தனதாக்கி கொண்டாலும் இன்னும் இந்திய வம்சாவளியினர் தாங்கள் என்று சொல்ல பெருமை படுவதாகவும் சொன்னார். அதற்கு பின்னர் இலக்கியத்திற்கு நோபல் பரிசு பெற்ற திரு V.S.நைபால் அவர்களும் Trinidad-Tobago வில் உள்ள இந்திய வம்சாவளியினர் என்றும் கூறினார். அவர் கூறிய நிறைய விஷயங்கள் எனக்கு ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தின.

எதற்கு இப்போது இதனை நினைவு கூர்கிறேன் என்றால், நேற்று எங்களுடைய நெருங்கிய வடநாட்டு நண்பர் தன் புது மனைவியுடன் விருந்துண்ண எங்கள் வீட்டிற்க்கு வந்திருந்தார். எங்கள் நண்பரின் மனைவி மும்பையில் பிறந்து வளர்ந்த வடஇந்திய பெண் என்றாலும் ஹிந்தியை விட ஆங்கிலம் நன்றாக பேசினார். எங்கள் நண்பர் இங்கே சுமார் 25 வருடங்களாக படித்து வேலை பார்த்து வந்தாலும் அவர் சுத்தமாக ஹிந்தி பேசினார். மேலும் எங்கள் நண்பர் தன் மனைவி பேசும் ஹிந்தியை கிண்டல் செய்து கொண்டிருந்தார்.

இதனை பார்த்த போது வெளி நாடுகளில் வாழும் இந்தியர்கள் அல்லது இந்திய வம்சாவளியினர் எப்படி தங்களின் மொழியையும், கலாச்சாரத்தையும் விடாமல் பாதுகாக்கிறார்கள் என்று எண்ணி ஆச்சரியமும், இந்தியாவில் அதுவும் மெட்ரோ நகரங்களில் வாழும் மக்கள் ஆங்கில மோகம் கொண்டு தங்கள் தாய் மொழியை கற்காமல் ஆங்கிலமும் தெரியாமல் ரெண்டும் கெட்டானாக இருப்பது குறித்து வேதனையும் அடைந்தேன்.

பி.கு : பதிவிற்கு சம்பந்தம் இல்லாதது.
என் நண்பர் ஒருவர் அனுப்பிய you tube video

http://www.youtube.com/watch?v=tgSienhtm3o