Friday, March 17, 2017

Gifted குழந்தை என்னும் மாயையும், போதை மற்றும் அடிக்சனும் !!

ஒரு மாதத்திற்கும் மேலாகிவிட்டது, பதிவு பக்கம் வந்து. அவ்வப்பொழுது சில விஷயங்கள் எழுத வேண்டும் என்று தோன்றி கொண்டிருந்தாலும், எழுத முடியவில்லை. அவ்வப்பொழுது நேரம் கிடைக்கும் பொழுது கிறுக்கிய சிலவும், சிறிது நாட்களுக்கு பின் திரும்ப படிக்கும் பொழுது நன்றாக இல்லை என்று டெலீட் செய்திருக்கிறேன். முடிவாக நான் கவனித்த சில விஷயங்களை குறித்த என்னுடைய எண்ணங்கள் இங்கே.

 டாலேண்ட் என்பது என்ன?  ஒரு குழந்தை கிப்ட்டேட் என்று எப்பொழுது அழைக்க படும். என்னை பொறுத்தவரை Talented and  Gifted என்பது சூழல் சார்ந்தது. ஒரு சில குழந்தைகள் ஒரு சில விஷயங்களை சூப்பர் ஆக செய்வார்கள். உதாரணமாக எனக்கு தெரிந்த சில குழந்தைகள் அவ்வளவு அழகாக படம் வரைவார்கள். இந்த வயதில் இவ்வளவு திறமையா என்று வியக்க வைக்கும். இன்னும் சில குழந்தைகள் 7-8 வயதில் ஒரு பெரிய புத்தகத்தை ஓரிரு நாட்களில் படித்து முடித்து விடுவார்கள். அதனால் என்னை பொறுத்தவரை திறமை, அறிவு என்பதெல்லாம் சூழல் சார்ந்தது.

அமெரிக்காவில் இருக்கும் பள்ளிகளில் "TAG" அல்லது Talented and Gifted ப்ரோக்ராம் ஒன்று உண்டு. இதில், சாதாரணமாக பள்ளிகளில் படிக்கும் பிள்ளைகளை சில பல டெஸ்ட்கள் வைத்து அதில் வரும் மார்க்குகள் பொறுத்து, மற்றும் அமெரிக்கா அளவில் இருக்கும் குழந்தைகளின் மார்க்குகள் ஆவெரேஜ் வைத்து ஒரு சில குழந்தைகளை தேர்தெடுத்து அவர்களுக்கு என்று சிறப்பு வகுப்புகள் நடத்துவார்கள். அப்படி தேர்ந்தெடுக்கப்படும் குழந்தைகளின் IQ அவர்களின் வயதொத்த மற்ற குழந்தைகளை விட அதிகம் இருக்கும் அல்லது இருப்பதாக நம்பப்படும். அந்த குழந்தைகளுக்கு என்றிச்மென்ட் வகுப்புகள் நடக்கும். அது எக்ஸ்ட்ரா ரீடிங், அல்லது எஸ்ட்ரா மேத்(கணிதம்) அல்லது வானவியல் ..இப்படி எந்த துறையில் குழந்தை இன்ட்ரெஸ்ட் காட்டுகிறதோ அதற்க்கு தகுந்தாற்போல பாட திட்டத்தை மாற்றியமைத்து சொல்லி கொடுப்பார்கள்.



photo from google images

இதனை ஏன் இங்கு குறிப்பிடுகிறேன் என்றால்,  இந்திய பெற்றோர்களுக்கு இடையே தம் குழந்தைகளை எப்படியாவது TAG ப்ரோக்ராமில் சேர்த்து விட வேண்டும் என்று நடக்கும் விஷயங்கள்.

எதோ தம் குழந்தை gifted ப்ரோக்ராமில் இருந்தால் மட்டுமே நன்றாக படிப்பதாகவும், இல்லை எனில் படிக்கவில்லை என்றும் ஒரு மாயையை பலர் கொண்டு இருக்கிறார்கள். தங்கள் குழந்தை கிபிட்ட் இல் இருக்கிறது என்று பெருமையாக, தன்னிச்சையாக வந்து சொல்லி டம்பம் அடிக்கும் பெற்றோரை பார்த்திருக்கிறேன் என்றாலும். நிறைய பெற்றோர் அதற்காக குழந்தைகளை தயார் படுத்துகிறேன் பேர்வழி என்று பாடாய் படுத்துவதை பார்த்து இருக்கிறேன்.

முதலில் MAP டெஸ்ட், CoGAT டெஸ்ட் என்பதெற்க்கெல்லாம் புக்ஸ் வாங்கி,  தினமும் ப்ராக்டீஸ் செய்ய சொல்லி படுத்தும் பெற்றோரை பார்த்து இருக்கிறேன். உண்மையில் இந்த இரண்டு டெஸ்ட்களை மற்றும் வைத்து கொண்டு TAG செலெக்ஷன் செய்வதில்லை. மாறாக, குழந்தைகளுக்கு எவ்வளவு கிரியேட்டிவிட்டி இருக்கிறது என்பதனையும் பார்க்கிறார்கள். ஒரு அப்ஸராக்ட் வரைபடத்தை கொண்டு ஒரு குழந்தை எப்படி படம் வரைந்தது, என்னவெல்லாம் கதை சொல்லுகிறது, போன்ற பலவற்றையும் கணிக்கிறார்கள்.

காக்னிடிவ், ஆப்டிடியூட் டெஸ்ட்களுக்கு வேண்டுமானால் நாம் கோச்சிங் கொடுக்கலாம், ஆனால் எப்படி கிரேட்டிவ் ஆக இருப்பது என்பதற்கு எப்படி கோச்சிங் கொடுக்க முடியும். அதற்காகாகவும், மக்கள் பிள்ளைகளை அப்ஸ்ட்ரக்ட் பெயின்டிங் கிளாஸ், ஆர்ட் கிளாஸ் என்று அனுப்புகிறார்கள். உண்மையில், ஒரு கிரயன், பெயின்ட்  என்று கொடுத்து கிறுக்க வைத்து குழந்தைகளை குழந்தைகளாகவே விட்டாலே, பல குழந்தைகளை கிரேட்டிவ் ஆக இருக்கும். அதனை விடுத்து அதற்கும் ஒரு கிளாஸ் போட்டு..பிள்ளைகளை ஏன் இப்படி வதைக்கிறார்களோ தெரியவில்லை.


நான் வாசித்த மற்றோர் விஷயம் ஒரு வித மாயை சம்பந்தப்பட்டது., அது, போதை, பழக்கம், அடிமையாதல், சார்ந்து இருத்தல் பற்றியது ...இப்படி பல பல பெயர்கள். நம்மால் கண்ட்ரோல் செய்ய முடிந்தால் பழக்கமாக இருக்கும் ஒரு  விஷயம் கண்ட்ரோல் செய்ய முடியாத நிலையை அடையும் போது அந்த விசயத்திற்கு "அடிக்சன்/அடிமையாதல்" நடக்கிறது.

அடிக்சன், அடிமையாதல்ன்னு சொல்ல  ஆரம்பிக்கும் போதே பலர்  மனம், அதெல்லாம் நம்மகிட்ட இல்ல, குடிக்கிறது, சிகரெட் பிடிக்கிறது, போதை மருந்து, இவைகளை போன்ற  விஷயங்கள் தான் அடிக்சன் மத்ததெல்லாம் இல்ல. அப்படின்னு நிறைய பேர் நினைக்கலாம், சொல்லலாம்.  ஆனால் வாழ்க்கையில் பல பல விஷயங்கள் உண்டு அவையும் அடிக்க்ஸன் தான்.

உதாரணமாக, பெரிய பெரிய கம்பெனிகளில் வேலை செய்யும் மக்களுக்கு productive ஆக இருப்பது எப்படி என்று மேனேஜ்மென்ட் கிளாஸ்ஸஸ் எடுக்கும்.. அது மோட்டிவேஷன்/சாதனை என்றெல்லாம் பரப்பப்படும். ஒரு முறை வெற்றியை சுவைத்த ஒவ்வொரு மனமும், வெற்றி பெற வேண்டும், எப்போதும் வெற்றியே பெற வேண்டும் என்று எப்போதும் இவர்களின் மனம் உழைத்து கொண்டிருக்கும். "Its an addiction to be successful". வெற்றி ஒரு வித போதை. அந்த போதை எப்போதும் வேண்டும் என்று அதற்காக உழைப்பார்கள்.  

பெரும்பாலான வீடுகளில் சாயங்கால நேரம் சென்று பாருங்கள், டிவி அல்லது சீரியலில் மூழ்கி இருப்பார்கள். இது, இந்தியாவில் என்று இல்லை. அமெரிக்காவிலும் இதே நிலை தான். சொல்ல போனால் உலகம் முழுக்க இதே நிலை தான். 

உதாரணமாக, சில நாட்களுக்கு முன் டிவி யில், "King of Queens" என்ற காமெடி தொடர் பார்க்க நேர்ந்தது. அதில் கதாநாயகன், கதாநாயகி இருவரும், வீட்டில் இருக்கும் போது ஒரு இன்சூரன்ஸ் ஏஜென்ட் வந்து எதோ கேள்வி கேட்கிறார், அவர் ஒரு வார்த்தையை உபயோகித்து, அது வேண்டுமா என்று கேக்கிறார். இருவருக்கும் அந்த வார்த்தையின் அர்த்தம் தெரியவில்லை, உடனே, கதாநாயகி, excuse மீ என்று சொல்லி தண்ணீர் குடிப்பது போல சென்று டிக்சினரி எடுத்து அந்த வார்த்தையின் அர்த்தம் பார்த்து விட்டு வந்து பேசி சமாளிக்கிறார். தினமும் வீட்டுக்கு வந்து டிவி மட்டுமே நாம் பார்க்கிறோம். டிவி நம்மை முட்டாளாக்குகிறது, அதனால் ஏதாவது கிளாஸ்க்கு சென்று அறிவை பெருக்கி கொள்ளுவோம் என்று இருவரும் முடிவு செய்கிறார்கள்.

இது, நகைச்சுவைக்காக எடுக்கப்பட்ட தொடர் என்றாலும் இதில் சொல்ல பட்டிருக்கும் விஷயம் உலகம் முழுதும் இருக்கும் மக்களுக்கு பொருந்தும் என்று நினைக்கிறன். உதாரணமாக முன்பெல்லாம் வயதாக ஆக ஒருவருக்கு அறிவும் ஞானமும் அதிகரிக்கும் என்று கேள்வி பட்டு இருக்கிறோம். ஆனால், உங்களை நீங்களே கேட்டு பாருங்கள், உதாரணமாக நீங்கள் பள்ளி/கல்லூரி செல்லும் போது உங்களுக்கு தெரிந்த/அறிந்த பல விஷயங்கள் இப்போது உங்களுக்கு நியாபகம் இருக்காது. பல சிம்பிள் வார்த்தைகளின் ஸ்பெல்லிங் கூட பலருக்கும் மறந்து விட்டது. ஆட்டோ ஸ்பெல்லிங் என்ற ஒன்று இருப்பதாலேயே நம்மில் பலரும் வாழ்க்கையை தள்ளி கொண்டு இருக்கிறோம்.  ஏனெனில் நம்மில் பலர் சினிமா, டிவி, சீரியல், வாட்ஸாப், முகநூல்  என்று  பலவற்றுக்கும் அடிமை/சார்ந்து/பழக்கம்/அடிக்க்ஸன் ஆகி இருக்கிறோம். ஒரு புத்தகத்தை எடுத்து படித்து எவ்வளவு நாள் ஆகிறது.

சரி, இவ்வளவு நேரம் போதை/அடிக்சன் பற்றி நான் கூறிய அனைத்து விஷயங்களுக்கும் நம் மூளையில் இருக்கும் டோபோமின் என்ற வேதிப்பொருள் (நியூரோ டிரான்ஸ்மிட்டர்) காரணம். இது ஒருவரின் அன்றாட பழக்க வழக்கம், அடிமை தனம் போன்ற அனைத்தையும் கண்ட்ரோல் செய்யும் ஒன்று.


photo from google images
இது மூளையின் ரீவார்டு செண்டர் என்றழைக்க படுகிறது. உதாரணமாக, வெற்றி பெற்றவுடன் கிடைக்கும் ஒரு சந்தோசம், அது நிறைய நிறைய வேண்டும் என்ற உணர்வு. அல்லது, முகநூலில் லைக்/ ஷேர் கிடைத்தவுடன் கிடைக்கும் ஒரு சந்தோசம்/ நிறைவு இன்னும் வேணும் என்று அதற்காக என்னவேண்டும் என்றாலும் செய்ய ஆரம்பிக்க தூண்டுவது இது. டோபோமின் சுரப்பு அதிகம் இருக்க இருக்க, பரபர வென்று எப்போதும் இருக்கும் ஒரு நிலை.  இதற்கு ஆப்போசிட் ஆக, மூளையில் டோபமைன் சுரப்பு இல்லையெனில் எப்பொழுதும் சோம்பேறித்தனம், எதற்கெடுத்திட்டாலும் பயம், கவனமின்மை, எதிலும் இன்ட்ரெஸ்ட் காட்டாமல் எனோ தானோ என்று வாழும் வாழ்க்கை.

அதனால், டோபோமின் என்பது, வாழ்க்கைக்கு அதுவும் மெண்டல் ஹெல்த் க்கு ரொம்ப முக்கியம்.
நெகடிவ் சென்ஸ் இல் பார்க்கப்படும் இந்த போதை/ அடிக்க்ஸன் போன்ற எதுவும் இல்லை எனில், வாழ்க்கை போர் அடிக்கும், எந்த வித நோக்கமும் இல்லாமல் தினமும் எழுந்து, உறங்கி, சாகும் நிலை.


இந்த இரண்டு விஷயங்களையும் நான் ஏன் குறிப்பிடுகிறேன் என்றால், எப்படியாவது தங்கள் குழந்தைகளை TAG ப்ரோக்ராமில் சேர்த்துவிட பெற்றோருக்கு இருக்கும் வெறி கூட ஒரு வித அடிக்சன் என்றே நினைக்க தோன்றுகிறது.  ஆனால், அதில் சம்பந்தப்பட்ட குழந்தைகளுக்கு உண்மையில் நிறைய இன்ட்ரெஸ்ட் இருந்தால் மட்டுமே, இயற்க்கை டோபோமின் சுரப்பு வரும், அப்பொழுது மட்டுமே குழந்தைகள் உண்மையான ஆர்வத்துடன் இருப்பார்கள், படிப்பார்கள். இல்லை எனில், மந்த புத்தி, எதிலும் இன்ட்ரெஸ்ட் இல்லாமை போன்றவையே வரும்.


நன்றி.

Saturday, February 4, 2017

பெண் சுதந்திரமும் "பிரிட்ஜெட் ஜோன்ஸ் பேபி"ம் , "பிங்க்" ம்

இரண்டு படங்கள் பார்க்க நேர்ந்தது, ஒன்று "பிரிட்ஜெட் ஜோன்ஸ் பேபி" மற்றொன்று "பிங்க்".

இரண்டும் வெவ்வேறு ஜானேர், ஒன்று ரொமான்டிக் காமெடி மற்றொன்று ட்ராமா.

ஆனால் எனக்கு இந்த இரண்டும் பார்த்த பிறகு ஒரு ஒற்றுமை தட்டுப்பட்டது, அதோடு நிறைய பெண் சுதந்திரம் குறித்த விஷயங்கள், இந்தியாவில் பெண் சுதந்திரம் என்பது எப்படி பார்க்கப்படுகிறது போன்ற எண்ணங்கள் மனதுக்குள் வந்து போயின.  அதன் விளைவே இந்த பதிவு.

முதல் படம் "பிரிட்ஜெட் ஜோன்ஸ் பேபி", கதாநாயகி பிரிட்ஜெட், தனது 43 ஆவது பிறந்த நாளை தனியே கொண்டாடுகிறாள், இன்னும் திருமணம் குழந்தை எதுவும் இல்லாமல் இருப்பது, ஒரு பாய் பிரென்ட் கூட இல்லாமல் இருப்பது குறித்து வருந்தி கொண்டு, இந்த பிறந்த நாளில் நான் வருந்த மாட்டேன், என்று முடிவெடுத்து, தனது தோழியுடன் ஒரு பாப்-ராக் அல்லது மியூசிக் பெஸ்டிவல் செல்கிறாள். அங்கே கண் மண் தெரியாமல் குடித்து விட்டு எங்கோ ஒரு டென்ட் க்குள் நுழைய, அங்கே இருக்கும் ஒருவன், உனக்கு கம்பெனி வேண்டுமா?, என்று கேட்க  இவள் சம்மதித்து விடுகிறாள். மறுநாள் காலையில் அடித்து பிடித்து ஓடி வந்து விடுகிறாள். பின்னர் இன்னொரு சமயம், தன்னுடைய பழைய பாய் பிரென்ட் ஐ சந்திக்க, அங்கும் அவனுடன் ஒரு நாள் இரவு கழிக்கிறாள்.
பின்னர் அந்த மாத விலக்கு தள்ளி போக, யார் குழந்தையை வயிற்றில் சுமக்கிறோம் என்ற ஒரே குழப்பம். இரண்டு பேரிடமும் இந்து உங்கள் குழந்தையாக இருக்கலாம், ஆனால் ஒரு தகவலுக்காக மட்டுமே இதனை தெரிவிக்கிறேன், எனக்கு எந்த சப்போர்ட்டும் வேண்டாம் என்று சொல்லி விடுகிறாள். இருவரும், குழந்தை பிறக்கும் வரை கூட இருந்து கவனித்து கொள்கிறார்கள். பிறகு, DNA டெஸ்ட் செய்து யாருடைய குழந்தை என்று முடிவு செய்கிறார்கள்.



அடுத்த படம் "பிங்க்" ஏற்கனவே நிறைய பேர் இந்த படத்தை குறித்து எழுதி விட்டதால், கதை என்ன என்று பலருக்கு தெரிந்திருக்கலாம். மிக சுருக்கமாக இங்கே, 3 பெண்கள்  ராக் கான்செர்ட் செல்கிறார்கள், அங்கே ஒருத்திக்கு தெரிந்த பையன் மூலமாக 3 பேர் அறிமுகமாகி வாங்க டின்னெர் சாப்பிட்டு போகலாம் என்று அவர்கள் அழைக்க, அவர்களுடன் பார்ம் ஹவுஸ் செல்கிறார்கள். அங்கே ஒருவன் தப்பாக நடக்க அவனை தாக்கி விட்டு செல்கிறார்கள். தாக்கப்பட்டவன் ஒரு பெரிய ஆள் என்பதால், இவர்களை துரத்தி துரத்தி பழிவாங்குகிறான் அதோடு விபசாரி என்று பட்டம் கட்டி கோர்ட்டுக்கு இழுக்கிறான்.  அதிலிருந்து எப்படி வெளியே வருகிறார்கள் என்பதே கதை.

இந்த இரண்டு படத்திற்கும் இருக்கும் ஒற்றுமை, ராக் மியூசிக் கான்செர்ட் சென்று திரும்பும் பொது ஏற்படும் நிகழ்ச்சி/விபத்து.  முதல் படத்தில் ஜோக், கேஸுயல் ஆக எடுத்து கொள்ளப்படும் இந்த நிகழ்வு அடுத்த படத்தில் பெரிய பிரச்சனையாக எடுத்து கொள்ள படுகிறது. அதோடு இந்தியாவில் பெண் சுதந்திரத்தின் நிலையை மிக விவரமாக விளக்குகிறது.

எனக்கு தோன்றிய விஷயங்கள் இங்கே.

ஒரு 15 வருடத்திற்கு முன்  பெங்களூர்ரில் எனக்கு நேர்ந்த அனுபவம். கல்லூரி படிப்பு இறுதியாண்டு ப்ராஜெக்ட் க்காக பெங்களூரில் தங்க வேண்டி இருந்தது. அப்போது, என்னுடன் வந்த மற்ற ஸ்டுடென்ட்ஸ் இடம் எங்கே தங்கலாம் என்று கேட்டபோது, "நல்ல ஹாஸ்டல் அல்லது பேயிங் ரூம் பாருங்கள், ஆனா, நோர்த் இந்தியன் பெண்கள் இருக்கும் ரூம் வேண்டாம்" என்றார்கள்.
"நார்த் இந்தியன் பெண்கள் கேரக்ட்ர் சரி இருக்காது, தனியாக இருக்கும் போது பிரீ ஆக இருப்பார்கள், அதோடு பாய் பிரென்ட் கூட்டி வருவார்கள், அதனால் பார்த்து இருங்கள்", என்று கூறினார்கள். அதாவது, யாரேனும் ஒரு பெண் பிரீ ஆக பேசினாலோ அல்லது பிரீ ஆக பழகினாலோ நம்மூரில் கொடுக்கும் பட்டம் "கேரக்ட்ர் சரி இல்லை". பிங்க் படத்தில் இதே போன்ற ஒரு "பெயரை", வட கிழக்கு மாநிலங்களில் இருந்து வரும் பெண்ணுக்கு தருகிறார்கள் என்பதை புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. இது பத்து, பதினைந்து வருடங்களுக்கு முந்தைய விஷயம் இல்லை, இது "சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்" காலத்துக்கு முந்தைய காலத்தில் இருந்து இப்போது வரை தொடர்கிறது.

இந்தியா நிறைய முன்னேறி இருக்கிறது, நிறைய பெண்கள் வேலைக்கு செல்கிறார்கள். தனியாக இருக்கிறார்கள். என்பதெல்லாம் ஒரு வித மாயையோ என்று என்ன தோன்றுகிறது.  எல்லா தமிழ் சினிமா படங்களை எடுத்து கொள்ளுங்கள், பெண் என்பவள் இப்படி தான் இருக்க வேண்டும் என்பது எழுதப்படாத சட்டம்.  பிங்க் படத்தில் சொல்வது போல, பெண் என்பவள், "விர்ஜின்" ஆக  குடிக்காதவள் ஆக, ஆண்களிடம் பிரீ ஆக பேசாதவள் ஆக, இருந்தால் அவளுக்கு "நல்ல பெண்எ" ன்ற செர்டிபிகேட் கிடைக்கும். அவள் தான் எங்கள் "ஹீரோயின்" இல்லை எனில், அவள் ஆண்கள் மத்தியில் ஒரு "விபச்சாரி " அல்லது "ஐட்டம்" ஆக பார்க்கப்படுவாள், என்று "பிங்க்" தெரிவிக்கிறது. இது டெல்லி போன்ற இந்திய ஹை மெட்ரோ ஏரியாகளில் நடப்பதாக காட்டப்படும் போது மற்ற சிறு, குறு நகரங்களில் எல்லாம் இதனை குறித்து பேச கூட கூடாது "மூச்".


இதனை இங்கு ஏன் குறிப்பிடுகிறேன் என்றால்,

முன்பொரு சமயம் "இந்தியாவில் இருந்து வந்த பெண்கள் சந்திக்கும் பிரச்சனைகள்" என்ற பெயரில் ஒரு பதிவு எழுதி இருந்தேன். அதாவது அமெரிக்கா வந்த பிறகு பெண்கள் சந்திக்கும் மாற்றங்கள், அதே பழகிய பிறகு நாம் இந்தியா செல்ல நேரும் போது retune செய்ய வேண்டிய விஷயங்கள் என்று சில குறிப்பிட்டு இருந்தேன். அதில் குறிப்பிட்ட ஒரு சில விஷயங்கள் இங்கே.


  1. வாக்கிங் செல்லும் போது அல்லது பொது இடத்தில் நடக்கும் போது ஒருவர் சிரித்தால் நாமும் சிரிக்க அல்லது புன்னகைக்கவாவது வேண்டும். இல்லையெனில் ரூட் அல்லது unfriendly. 
  2. அடுத்து, ஆஃபிஸில் எப்போதும் உம் என்று இருக்க முடியாது, அல்லது தனிமையாக இருக்க முடியாது என்பதால், பக்கத்தில் இருப்பவர்களிடம் பொது விஷயம் பேச வேண்டி வரும், அதுவும் சகஜமாக பேச வேண்டி வரும். 
  3. அதே போல, ஆபீஸ் பார்ட்டி எனில் ஷாம்பெய்ங் ஓபன் செய்வார்கள், அதில் நீங்களும் சில நேரம் பங்கேற்க வேண்டி இருக்கும். 
  4. ஏதெனும் விசேஷம் என்றால், ஹக் செய்து கொள்வார்கள், மகிழ்ச்சியை தெரிவிக்க. 


இவை எல்லாம் சாதாரண விஷயங்கள். இங்கே கம்பெனிகளில் இதெல்லாம் சகஜமாக இருக்கும்.
இங்கே இருந்து பழகிய பெண்கள், அங்கே விடுமுறைக்கு செல்லும் போது அல்லது வேலை செய்ய நேரிடும் போது இதே போன்ற பழக்க வழக்கங்கள் மாற்ற வேண்டி வரும்.  இந்தியாவில் MNC களில் வேலை பார்க்கும் பெண்கள், இங்கே ஆன் சைட் வந்து செல்லும் போது, இங்கே இருக்கும் கலாச்சார தாக்கத்தால், அதே போல சகஜமாக இருக்கலாம் என்று நினைத்தால் அவர்களுக்கு கிடைக்கும் பட்டம் "கேரக்ட்டர் சரி இல்லை" என்பது.

இங்கே பிரிட்ஜெட் ஜோன்ஸ் படத்தையும், பிங்க் ஐயும் குறிப்பிட்டதுக்கு காரணம். பிரிட்ஜெட் ஜோன்ஸ் இல், ஒரு பெண் 43 வயதிலும், யார் தகப்பன் என்று தெரியாமல் குழந்தை பெற்றுக்கொண்டு,  எந்த சப்போர்ட்டும் இல்லாமல் தனியாக சிங்கிள் மாம் ஆக குழந்தையை வளர்க்க முடியும். தனியாக வாழ முடியும். இந்தியாவில், நீங்கள் எவ்வளவு படித்து, எந்த நிலையில் இருப்பினும், பெண்களுக்கு என்று சில வட்டங்கள் உண்டு, அதனை தாண்டி நீங்கள் வெளியே வர முடியாது. வந்தால், நீங்கள் தவறான நடத்தை உள்ள பெண்ணாக பார்க்க படுவீர்கள். இந்தியாவின் எந்த மூலையில் நீங்கள் இருந்தாலும் இந்த நிலை தான். இது தான் நிதர்சனம்.

இதனை பார்த்த பிறகு, அடிக்கடி தலை தூக்கும், பெண் சுதந்திரம், தீபிகா படுகோன் போன்ற பெண்ணியவாதிகளின் "மை சாய்ஸ்" போன்ற விஷயங்களை பார்க்கும் போது, புலியை பார்த்து பூனை சூடு போட்டுகிறமாதிரி, மேலை நாடுகளை பார்த்து, நாமும் அப்படிதான் இருக்கணும்னு/இருக்க நினச்சு "ஏன் மா இப்படி பிள்ளைகளை தூண்டி விடுறீங்க. நீங்க பேசாம தூண்டி விட்டுட்டு போயிடுவீங்க, கஷ்டப்படுறது அதுங்க தானே மான்னு" கேட்க தோணுது. என்னவோ போங்கப்பா!!


டிஸ்கி 

இது பெண்சுதந்திரம் குறித்த என்னுடைய எண்ணங்கள் மட்டுமே. யாரையும், எந்த கலாச்சாரத்தையும்  குறிப்பிடவோ, விமர்சிக்கவோ, ஆதரிக்கவோ இல்லை.

புரிதலுக்கு நன்றி.

Sunday, January 15, 2017

கலவை- படித்த, கவனித்த, கேட்ட, ரசித்தவை


படித்தது 

“Oysters open completely when the moon is full; and when the crab sees one it throws a piece of stone or seaweed into it and the oyster cannot close again so that it serves the crab for meat. Such is the fate of him who opens his mouth too much and thereby puts himself at the mercy of the listener"
 Leonardo da Vinci, 1452-1519


தமிழில் மொழி பெயர்த்தால், "சிப்பிகள்" முழு நிலவை கண்டதும் முழுதும் திறந்து இருக்கும். இதனை சந்தர்ப்பம் பார்த்து காத்திருக்கும் நண்டு, சிறிய கல்லையோ, அல்லது கடற்பாசியையோ அதில் போட்டு விடும். அதன் பின்பு அந்த சிப்பியால் மூட முடியாது, நண்டிற்கு உணவாகிவிடும்.  நேரம் காலம் பார்க்காமல், எப்போதும் தான் பேசுவதே வார்த்தை என்று வள வள வென்று பேசிக்கொண்டிருக்கும் ஒருவனுடைய வாழ்க்கையும், ஏதேனும் காரியம் ஆகா வேண்டுமாயின், எதிரிஅவனை தூண்டி விட்டு அவன் வாயாலேயே உளற விட்டு, அவசர கதியில் செயல் செய்ய வைத்து உங்களை எளிதாக தோற்க்கடித்து விடுவான். எப்போதும் ஓயாது பேசி கொண்டிருக்கும் பலருக்கும் இது பொருந்தும் என்று நினைக்கிறன். 


கவனித்தவை: முன்பெல்லாம் பஸ் நிலையம், ரயில் நிலையம், லிப்ட், சிக்னல் போன்ற பொது இடங்களில் நின்று கொண்டிருந்தாலோ அல்லது பொது போக்குவரத்துகளில் சென்று கொண்டிருந்தாலோ தெரியாத மக்களாக இருப்பினும் ஏதேனும் பேசுவது அல்லது சிரிப்பது என்பது நடந்தது. உதாரணமாக, டவுன் பஸ்களில் அடிக்கடி செல்லும் நேரம், யாரேனும் வயதானவர்கள் வந்தால் எழுந்து இடம் கொடுப்பது, கர்ப்பினி பெண்கள் வந்தால் இடம் கொடுப்பது என்று இருக்கும். அல்லது ஒரு புத்தகம் வாசிப்பது, வார இதழ் வாசிப்பது என்பதெல்லாம் சாதாரணம். அதுவும் நீண்ட தூர பயணம் செய்பவர்கள், எதோ ஒரு வகையில் ரயில் சிநேகம் உண்டாக்கி ஒரு வித நட்பு கூட தொடரலாம்.  எனக்கே அப்படி சில அனுபவங்கள் உண்டு. ஒரு வயதான, ஆங்கிலம் தெரியாத அம்மாவை பிளைட்டில் அழைத்து வந்ததற்கு இப்போதும் போன் செய்து நன்றி சொல்கிறார்கள். ஆனால் அதெல்லாம் பழைய கதை என்று நினைக்க சொல்ல வைக்கிறது இப்பெல்லாம் நான் கவனிக்கும் பல இளைய தலைமுறை மக்களின் செயல்.

 இப்போதெல்லாம் மக்களிடம்  ஐ காண்டாக்ட் என்பதே அருகி போய் விட்டது. நீங்களே கவனித்து பாருங்கள், முன்பெல்லாம் லிப்ட்க்கு காத்திருக்கிருக்கிறீர்கள் என்று வைத்து கொள்ளுங்கள், அப்போது ஏதாவது பேசுவார்கள். முக்கியமாக, அன்றைய வெதர் எப்படி இருக்கு, கேம்ஸ், என்பது போன்ற பொது விடயம் நிறைய இருந்திருக்கலாம். ஆனால் இப்போதெல்லாம், ஆளுக்கொரு போன் வைத்து கொண்டு எல்லா நேரமும் அதில் முகம் புதைத்து கொள்கின்றனர். போன் என்பது ஒரு எஸ்கேப் வழி ஆகிவிட்டிருக்கிறது.  உங்களுக்கு பிறரிடம் பேச விருப்பம் இல்லையா,  தவிர்க்க நினைக்கிறீர்களா, உடனே போனை எடுத்து அதில் பார்க்க வேண்டி இருக்கோ இல்லையோ, எதையாவது நோண்ட வேண்டியது. இல்லை 1000 வைத்து முறையாக ஏதாவது வந்திருக்கிறியாதா என்று வாட்ஸாப் பார்க்க வேண்டியது, என்று செய்வதை அப்பட்டமாக காண முடிகிறது. இல்லை, இளைய தலைமுறை மக்கள், காதில் ஏர் போனை சொருகி கொண்டு, கண்ணை மூடி கொள்ளுகிறார்கள்.

கண்ணை பார்த்து பேசாமல் அவாய்ட் பண்ணும் இவர்கள்,  நிஜத்தை, எதிரில் இருக்கும் ஒருவரின் பெர்சனாலிட்டியை அறிய முற்படாமல், எப்போதும் ஒரு கனவுலகில் வாழ்கிறார்களோ என்று நினைக்க தோன்றுகிறது. எந்த சூழலை எப்படி சமாளிப்பது என்பது எப்போதும் போனை பார்த்து கொண்டிருப்பதால் கிடைக்காது, இருக்கும் சூழலை கண் திறந்து பார்த்தால் மட்டுமே புரியும், பிடிபடும் என்று எப்படி இவர்களிடம் சொல்வது?

கேட்டது : கணவன் மனைவி உறவு குறித்தும், அதில் "அருகிவிட்ட காதல் என்பது எப்படி புதுப்பிக்க பட வேண்டும் என்பது குறித்த ரிலேஷன்ஷிப் கவுன்சிலர், T.T. Rangarajan அவர்களின் பேச்சினை தோழிகள் குழுமத்தில் ஷேர் செய்திருந்தனர். எப்பொழுதும் அடுத்தவரை நோக்கி குறை மட்டுமே சொல்லிக்கொண்டு நாம் திரிந்து கொண்டிருக்கும் இந்த காலத்தில் இது ஒரு நல்ல ஸெல்ப் செக் மற்றும் அனாலிசிஸ் போல தோன்றியது. நீங்களும் கேட்டு பாருங்கள், கட்டாயம் பிடிக்கும்.



ரசித்தது : எப்போதும் திரில்லர் வகை படங்கள் பார்க்க பிடிக்கும். எந்த ஒரு திரில்லர் படம் என்றாலும் கதாநாயகன் எவ்வளவு முக்கியமோ அதற்க்கு சமமான அளவில் வில்லனின் பாத்திரப்படைப்பும் இருக்கும் பட்சத்தில் படத்தின் வெற்றி உறுதி என்று சொல்லலாம். ஒரு உதாரணம் சொல்ல வேண்டும் என்றால், தனிஒருவன் படத்தின் சித்தார்த் அபிமன்யு, பாத்திர படைப்பு. கதாநாயகனை விட ஒரு படி மேலே சென்ற ரசிக்கும் படியான ஒரு வில்லன்.  அதே போல, எனக்கு பிடித்த ஒரு திரில்லர் என்றால் சமீபத்தில் பார்த்த "துருவங்கள் பதினாறு" படம். கடைசி வரை சீட் நுனியில், அடுத்து என்ன அடுத்து என்ன என்று தேட வைத்து சற்றென்று முடித்த ஒரு படம். என்ன முடிச்சிருச்சா?, என்னவானது என்று கேட்டு தெரிந்து முடிவை அனலைஸ் செய்து பார்த்து புரிந்து கொண்ட படம். எனக்கு ரொம்ப பிடித்திருந்தது. ரஹ்மான், நல்லவரா கெட்டவரா, என்று கடைசி வரை தெரியவில்லை. அது  பெர்செப்ஷன் பொறுத்தது. எனக்கு பிடித்த திரில்லர் பட வரிசையில் இந்த படமும் உண்டு.


நன்றி




Friday, January 13, 2017

"ஜல்லிக்கட்டு தமிழர்கள் அடையாளம் " அட்லாண்டாவில் ஒலித்த கோஷம் !

நாமெல்லாம் எதுக்குங்க தமிழ்ல ப்ளாக் எழுதுறோம், இன்னும் நாமெல்லாம் தமிழை பிடிச்சிட்டு இருக்கோம், ஏனென்றால் நாம் தமிழர் என்ற அடையாளம் எங்கு சென்றாலும் மறைவதில்லை. அது எந்த நாட்டுக்கு சென்றாலும் இருக்கும். அதே போல மற்றொரு அடையாளம், காலம் காலமாக நடைபெறும் ஒன்று, "ஏறு தழுவுதல்" என்ற பண்டைய பாரம்பரியம். ஏற்கனவே, ஒவ்வொரு விஷயமாக ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும் மறைந்து, மருகி வரும் இந்த காலத்தில், இப்படி ஒரு பாரம்பரியமே நடைபெற கூடாதென்ற நிகழ்வு தடுக்கப்படவேண்டும் என்ற எண்ணத்தில், ஜல்லிக்கட்டு நமது பாரம்பரியம், என்ற கோஷத்துடன் ஜல்லிக்கட்டை ஆதரித்து அட்லாண்டா வாழ் தமிழர்கள் இன்று அட்லாண்டா,"ஷாரன் பார்க்கில்" ஒன்று கூடி தங்களின் ஆதரவை தெரிவித்த நிகழ்வு நடந்தது. தமிழர்களின் அடையாளம் "ஜல்லிக்கட்டு" அதனை தொடர்ந்து நடத்துவோம். . என்று கூடிய தமிழர்கள் சார்பாக,  இங்கே சில புகைபடங்கள்.  










நமது பாரம்பரியம் ஜல்லிக்கட்டு அதனை தொடர்ந்து நடத்தவேண்டும் என்ற எனது கருத்தையும் இங்கு பதிவு செய்கிறேன்.

நன்றி 

Wednesday, January 11, 2017

லாஸ் ஏஞ்சலீஸ் டு சான் பிரான்சிஸ்கோ, தலை விரித்தாடும் தண்ணீர் பஞ்சம்

இந்த வருடம் புது வருடம் பிறந்தது, புது ஊரில். ஒரு கருத்தரங்கில் பங்கேற்க, பேச என்று கலிபோர்னியா செல்ல நேர்ந்தது. முன்பே ஒரு முறை லாஸ் ஏஞ்சலீஸ் சென்றிருந்தாலும், முதல் முறை முகுந்துடன். "கோல்டன் கேட் பாலம்" பார்த்தே ஆகவேண்டும் என்று விரும்பியதால். LA யில் இருந்து சிலிக்கான் வேலி வரை பின்னர் SFO டு LA  வரை  5- 6 மணி நேர கார் பயணம். 

LA யில் இருந்து SFO செல்ல வேண்டும் என்றால் 3 வழிகள் உண்டு. ஒன்று மிக மிக அழகான "பசிபிக் கோஸ்ட் ஹை வே" கடற்கரை ஓரம் மலையில் அமைத்த பாதை கீழே ஆர்ப்பரிக்கும் பசிபிக் மகா சமுத்திரம், என்ற மிக மிக அழகான பாதை. அழகென்றாலே ஆபத்து உண்டு என்று யாரோ சொன்னது போல, மிக மிக கவனமாக ஓட்ட வேண்டிய பாதை. பகலில் மிக அற்புதமான சீனிக் டிரைவ் ஆக இருக்கும் இது, மாலை மயங்கியவுடன் மிக ஆபத்தான பாதை ஆகிவிடும். கும்மிருட்டில், மலைப்பாதையில், எதிர் வரும் ஆப்போசிட் ட்ராபிக் கண்ணில் ஒளி அடிக்கும் ஆபத்தில், கொஞ்சம் வண்டியை திசை திருப்பினாலும் கடலில் விழ வேண்டிய நிலை. வழியில் எந்த எக்ஸிட் ம் இல்லாமல், எந்த ஸ்டாப் ம் பண்ண முடியாமல்,  2- 3 மணி நேரம், அப்படி ஒரு சூழலில் வண்டி ஓட்டி வர நேர்ந்தது மறக்க முடியா அனுபவம்.  




இந்த  பாதை எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு அற்புதமாக இருந்ததோ அதற்க்கு நேர் எதிர் இருந்தது, LA யில் இருந்து SFO நாங்கள் சென்ற ஐ-5 எனப்படும் சென்ட்ரல் கலிபோர்னியா வழி  செல்லும் ஒரு பாதை.

ஆரம்பிக்கும் போது இந்த பாதையும் அழகாகவே  இருந்தது, சுற்றிலும் மலைகள் சூழ, அதில் வெள்ளை போர்வைகள் போல பனி படர்ந்து அற்புதமான காட்சியாக இருந்தது. இந்த காட்சியை ரசித்து கொண்டே வண்டி ஓட்டி கொண்டிருந்த போது, தூரத்தில் ஒரு இருள் சூழ்ந்த நிகழ்வு போல, கரும் புகையா அல்லது புழுதியா என்று தெரியவில்லை லாண்ட்ஸ்கேப்பில் பார்த்தால் நம்மை சுற்றிலும் ஒரு 180 டிகிரி அளவு போல புகை போல படர்ந்தது போல தென்பட்டது. இதென்ன Smog ஆக இருக்குமோ என்று நினைத்து வண்டியை விட, அது உண்மையில் "டஸ்ட் பவுல்" என்று காலிஃபோர்னியர்கள் சொல்வது போல ஒரு புழுதி படலம். 



மத்திய காலிஃபோர்னியாவில் எங்கெங்கு நோக்கினும் தண்ணீர் பஞ்சம்,  சாலையில் இரு மருங்கிலும், வாடிய பயிர்களும், அதனை சார்ந்த அட்டைகளும் காண நேர்ந்தது. எது முக்கியம், புது புது பாலங்களா? இல்லை நிலத்திற்கு நீரா? என்று அரசாங்கத்தை தாக்கி பல பல போர்டுகள்.





இந்த பலகைகளை பார்த்து கொண்டே வந்த எங்களுக்கு திடீரென்று மூக்கை துளைக்கும் மாட்டு சாண நாற்றம். குடலை பிடுங்கும் ஒரு நாற்றம் அது. காரின், AC எல்லாவற்றையும் நிறுத்தி வைத்துவிட்டு வண்டியை செலுத்தினாலும் இந்த நாற்றத்தை பொறுக்க முடியவில்லை. 
அப்புறம் நாங்கள் பார்த்தது, "ஹாரிஸ் ரான்ச்" எனப்படும் அமெரிக்காவின் #1 மாடுகளை வளர்த்து/வாங்கி உணவுக்காக வெட்டும் இடம். ஆயிரக்கணக்கான ஏக்கரில், எங்கெங்கு காணினும் மாடுகள், பல லட்சம் மாடுகள், தங்களின் சாணத்தின் மீது தானே நின்று கொண்டு, மிக மிக குறைந்த இடத்தில், பார்க்கவே பாவமாக இருந்தது. 

இந்தியாவில், நிறைய மாட்டு கொட்டகைக்கு சென்று இருக்கிறேன், ஆனாலும் இப்படி ஒரு நாற்றத்தை நுகர்ந்ததில்லை. ஒரு வேளை , வெட்டப்படும் முன், நன்கு கொழுக்க வைக்க என்று ஸ்பெஷல் சாப்பாடு மாடுகளுக்கு கொடுக்க படுகிறது. அது நிறைய சோளமும், ப்ரொடீனும் நிறைந்த ஒரு வகை உணவு. அதனாலேயே, க்ரீன் ஹவுஸ் காஸெஸ் எனப்படும், கழிவு பொருட்களில் இருந்து வரும் கேஸ்கள் அதிகமாக இந்த மாடுகளில் இருந்து வருகிறதா தெரியவில்லை.  ஆனால், ஒரு முறை இந்த பக்கம் வந்து இந்த "வாசத்தை" நுகர்ந்த எவரும், ஹம்பர்கர்ஓ, அல்லது சடீக் ஓ அல்லது பீப் பிரை ஓ சில நாட்கள் கட்டாயம் சாப்பிட மாட்டார்கள். 




 இந்த மாடுகளுக்கு உணவளிக்க, தண்ணீர் காட்ட மட்டும் எப்படி இவர்களுக்கு தண்ணீர் கிடக்கிறது என்று எனக்கு ஒரே கேள்வி. ஏனெனில், ரெஸ்டாரெண்டில் சாப்பிட சென்றால் கூட, ஒரு முறை தண்ணீர் வந்து வைத்த பிறகு மறுமுறை வைக்க, கெஞ்ச வேண்டி இருக்கிறது. தண்ணீரை வீணாக்காதீர்கள் என்று எல்லா இடங்களிலும் போஸ்டர்.  அமெரிக்கா முழுதுக்கும் சாப்பாடு வருவது, கிட்டத்தட்ட 60-80% வரை கலிஃபோர்னியாவில் இருந்து. கலிபோனியாவில் இது போல தண்ணீர் பஞ்சம் இருக்க, சாப்பாட்டு உற்பத்திக்கு என்ன செய்ய போகிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. மிக பெரிய கேள்வி குறி.

இதெல்லாம் எனக்கு, எங்கே செல்லும் இந்த பாதை என்று என்னுடைய "தண்ணீருக்காக ஒரு யுத்தம் வராமல் தடுப்போம்" முந்தைய பதிவை ஞாபக படுத்தின. 

மொத்தத்தில், லாஸ் ஏஞ்சலீஸ் , சான் பிரான்சிஸ்கோ பயணம், ஒரு மறக்க முடியா அனுபவம்.

நன்றி.