Showing posts with label இந்தியா. Show all posts
Showing posts with label இந்தியா. Show all posts

Thursday, April 21, 2016

குறையும் கச்சா எண்ணெய் விலையும், மத்திய கிழக்கு நாடுகளில் வாழும் இந்தியர்கள் நிலையும் !

கடந்த இரண்டு மாதங்களில் மட்டுமே எனக்கு தெரிந்து நிறைய மத்திய கிழக்கு நாடுகளில் வாழும் இந்தியர்கள் வேலை வாய்ப்பை இழந்து இருக்கிறார்கள். இது வரும் என்று முன்கூட்டியே தெரிந்து தானோ என்னவோ தெரியவில்லை சிலர் வேறு துறைக்கு அல்லது வெளிநாட்டுக்கு குடி பெயர்ந்து இருகிறார்கள். வேலையில் இருப்பவர்களும் எப்பொழுதும் ,என்ன நடக்குமோ என்று ஒரு கிலியில் இருப்பதாக பேசிய போது சொன்னார்கள். இதனை சார்ந்த பல செய்திகள் பார்க்க படிக்க நேர்ந்தது.

எண்ணெய் வளம் என்ற ஒன்றை மற்றும் நம்பி கொண்டு எதிர்காலத்தை நடத்த முடியாது என்று நினைத்ததாலோ என்னவோ, UAE, குவைத், ஓமன் போன்ற நாடுகள் மற்ற துறைகளில் காசை முதலீடு செய்கிறார்கள். துபாய் நகரம் முழுதும் கட்டமைப்பு மற்றும் பொருளாதாரம் சார்ந்த தொழில் முனைவோருக்கு என்று நிறைய வாய்ப்புகள் வழங்குகிறார்கள்.

எண்ணெய் வளம் மட்டுமே வைத்து நம்பி கொண்டு இருந்த சவுதி தற்போது  உள்ள உள்நாட்டு பற்றாக்குறையை சமாளிக்க என்று தன்னுடைய வெளிநாட்டு சேமிப்பில் இருந்து 70 பில்லியன் டாலர் வரை எடுத்து இருப்பதாக சில செய்திகளையும் படிக்க நேர்ந்தது.

சரி, என்ன நடக்கிறது, யார் மத்திய கிழக்கு நாடுகளில் கச்சா எண்ணெய் விலையை நிர்ணயிக்கிறார்கள் என்பது குறித்த "Who controls Middle East Oil Prices?"  என்ற Forbes கட்டுரை ஒன்று வாசிக்க நேர்ந்தது.  அதில் எனக்கு புரிந்த சில விடயங்கள் இங்கே.

பல வருடங்களாக கச்சா எண்ணெய் ஒரு ஆயுதமாக பயன்படுத்த பட்டு வந்து இருக்கிறது. சவூதி அரசாங்கம் எண்ணைவளத்தை அமெரிக்காவுடன் உறவு ஏற்படுத்தி கொள்ள ஒரு பாலமாக பயன்படுத்தி வந்திருக்கின்றனர்.  உனக்கு எண்ணெய் குறைந்த விலையில் தருகிறேன், எனக்கு எந்த எதிரியும் தாக்காமல் எனக்கு உன் ஆயுத பலம், என்று மறைமுக டீல் இருந்திருக்கிறது . இதனை வைத்து அமெரிக்கா, உலக மார்கெட்டில் கச்சா எண்ணெய் விலை $100 ஐ தாண்டினாலும் அமெரிக்காவுக்கு குறைந்த விலையில் சப்ளை செய்து வந்திருகின்றனர்.

எண்ணெய் தேவையை சமாளிக்க என்று அமெரிக்கா, மின்சாரத்தில் இயங்கும் பாட்டரி கார், சூரிய ஒளியில் இயங்கும் கார் போன்றவை ஒரு பக்கம் உருவாக்கி புழக்கத்தில் விட்டது. கடந்த வருடங்களில் நிறைய நிசான் கம்பனி "லீப் Leaf"  எனப்படும் பாட்டரி கார் ஒன்றை புழக்கத்தில் விட, அதனை வாங்கினால் நிறைய டாக்ஸ் பெனிபிட் என்று ஒபாமா அறிவிக்க, எங்கும் எங்கெங்கும் நிஸ்ஸான் லீப் கார்கள் பார்க்க நேர்ந்தது. அதுவும் நிறைய இந்தியர்கள் வீட்டுக்கு ஒரு நிஸ்ஸான் லீப் வைத்திருந்ததை பார்க்க நேர்ந்தது.

இது ஒரு புறம் இருக்க, "hydraulically fractured oil" எனப்படும் பாறைகளை உடைத்து சேதாரங்களை தவிர்த்து எண்ணெய் எடுக்கும்  தொழில் நுட்பத்தை அமெரிக்கா வளர்க்க என்று எல்லாபுரமும் தனது என்னை தேவையை சமாளிக்க என்று நிறைய காய்களை நகர்த்த ஆரம்பித்தது.  விளைவாக, எனக்கு உங்களின் எண்ணெய் வேண்டாம் என்று மறைமுகமாக சொல்ல/காய்களை நகர்த்த..தேவை இல்லாமல் நிறைய எடுத்து என்ன செய்வது என்று மறைமுகமாக நிறைய சப்பளை அதிகரித்து டிமான்ட் குறைய ஆரம்பித்தது.

Market Vector Oil Services (NYSE:OIH)-34.40
Ipath S&P GSCI Crude Oil (NYSE:OIL)-58.5%
United States Oil Fund (NYSE:USO)-53.06
Source: Finance.yahoo.com

NYSC இல் தொடர்ந்து கச்சா எண்ணெய் விலை சரிவு நிகழ்ந்து கொண்டு இருக்கிறது. முடிவு, எதற்கு நிறைய எண்ணெய் எடுக்க வேண்டும், பேசாமல் ப்ரொடக்சன் பிளான்ட் ஐ நிறுத்தி விடுவோம் அல்லது குறைத்து விடுவோம் என்று நிறைய மத்திய கிழக்கு நாடுகள் முடிவு செய்து ஆள்குறைப்பு செய்து வருகின்றனர். அதோடு, தற்பொழுது டாக்ஸ் ம் வரப்போகிறது என்றெல்லாம் பேச்சாக இருப்பதால், நிறைய எண்ணெய் வளத்தை நம்பி அங்கு வேலைக்கு சென்ற இந்தியர்கள் தங்கள் குடும்பங்களை இந்தியாவிற்கு திருப்பி அனுப்புவதாக அறிய முடிகிறது.

இதனால் இந்தியர்களுக்கு மட்டும் என்று இல்லை, இந்திய பொருளாதாரத்திற்கும் நிறைய பாதிப்புகள் வரலாம் என்று போர்பஸ் இன் மற்றொரு செய்தி. தெரிவிக்கிறது. எப்படி, என்றால், உலகின் பல மூலைகளில் இருந்து பணம் அனுப்புபுபவர்களில் வெளி நாடுகளில் வாழும் இந்தியர்கள் பெரும் பங்கு வகிக்கிறார்கள். இந்தியா நம்பர் ஒன் நாடாக இப்படி பணம் பெறுவதில் இருக்கிறது. UAE இல் இருந்து மட்டுமே கிட்டத்தட்ட $15 பில்லியன் டாலர்கள் இந்தியாவிற்கு 2012 இல் அனுப்ப பட்டு இருப்பதாக அது தெரிவிக்கிறது. இது US இல் இருந்து அனுப்படும் பணத்தை விட 4 பில்லியன் அதிகம் ஆகும்.



Photo from Forbes 



வேலை இழப்புகள், இது போன்ற பண வரவு இழப்பை ஏற்படுத்தலாம். கிட்டத்தட்ட 7 மில்லியன் இந்தியர்கள் மத்திய கிழக்கு நாடுகளில் இருக்கிறார்கள், அவர்களின் நிலை என்னவாகும். இது ஒரு தொக்கி  நிற்கும் கேள்வியே..காலம் தான் இதற்க்கு பதில் சொல்ல வேண்டும்.

டிஸ்கி
இது நான் வாசித்ததை, கேட்டதை வைத்து எழுதியது, ஏதேனும்  தவறுகள் இருப்பின் தெரிவிக்கவும்.

நன்றி.




Sunday, March 27, 2016

அமெரிக்க மற்றும் இந்தியா பள்ளி ஆண்டு விழா பெயரில் நடக்கும் கூத்துகள்!

இது நோர்தேன் ஹெமிஸ்பியர் இல் இருக்கும் பல நாடுகளில் பள்ளி இறுதி தேர்வு நடக்கும் காலம்.

ஒவ்வொரு நாட்டிலும் அதன் தட்ப வெப்ப நிலை பொறுத்து வேறு வேறு மாதங்கள் பள்ளி இறுதி தேர்வு நடக்கலாம். இந்தியாவில் பல பள்ளிகளில் முக்கால் வாசி நேரம் ஏப்ரல் மற்றும் மே மாதங்கள் பள்ளி இறுதி தேர்வு கோடை விடுமுறை மாதங்கள் ஆகும். ஏனெனில் பூமத்திய ரேகைக்கு அருகில் இருப்பதால் வெயிலின் தாக்கம் மற்றும் கோடை காலம் ஏப்ரல் மே மாதங்கள் என்பதால்.

அமெரிக்காவில் பல மாகாணங்களில் மே, ஜூன் மாதம் தான் பள்ளி இறுதி தேர்வு அல்லது பள்ளி முடிவு ஆகி ஜூன், ஜூலை ஆகஸ்ட் மாதங்கள் விடுமுறை இருக்கும். ஏனெனில் அமெரிக்காவில் ஜூன் ஜூலை மாதங்கள் தாம் கோடை காலம். கனடாவில் செப்டம்பர் மத்தியில் பள்ளி திறக்கும் என்று நினைகிறேன்.  

நிற்க, இந்த பதிவு கோடை காலங்கள் எப்படி நாட்டுக்கு நாடு மாறுபடுகின்றன என்பதனை குறித்தவை அல்ல. மாறாக பள்ளி ஆண்டுவிழாக்கள் என்ற பெயரில் செய்யும் சில விஷயங்கள்/கூத்துக்கள் குறித்தவை.

இந்திய பள்ளி ஆண்டுவிழாக்கள் 

இந்தியாவில் பல பள்ளிகள் மார்ச் ஏப்ரல் மாதங்களில் பள்ளி ஆண்டுவிழாக்கள் நடத்துகின்றன. அதில் நம் குழந்தைகளும் நடனம் ஆடட்டும் என்று பல பெற்றோரும் அதனை ஊக்க படுத்துகின்றனர். நான் சொல்வது எலிமெண்டரி ஸ்கூல் ஆண்டுவிழாக்கள் என்றாலும் பல உயர் நிலை பள்ளிகளும் இதனை நடத்துகின்றன என்று அறிய முடிகிறது. நம்ம குழந்தைகளுக்கும் ஒரு சான்ஸ் என்று நிறைய பெற்றோர் இப்போது நினைப்பதை பார்க்க முடிகிறது. இதனை சாக்காக வைத்து கொண்டு தனியார் பள்ளிகள் செய்வது சில நேரங்களில் ஓவர். முதலில், ஆண்டுவிழாக்களில் குழந்தைகளுக்கு டிரஸ் நாங்களே கொடுத்து விடுவோம், நீங்கள் எங்களுக்கு குறிப்பட்ட தொகை மட்டும் கொடுத்துடுங்க என்பார்கள். சரி நமக்கு தொல்லை விட்டது என்று நீங்கள் முடிவு செய்து கொடுக்க தொடங்கினால் பட்டியல் நீளும்.

டிரஸ்க்கு, உபயோகிக்கும்பொருட்களுக்கு, டான்ஸ் சொல்லி கொடுப்பவருக்கு என்று ஒவ்வொருன்றுக்கும் தனி தனியாக பணம் கேட்பார்கள். இதில் முக்கால் வாசி நேரம் வெளியில்  இருந்து எந்த டான்ஸ் மாஸ்டரும் வர மாட்டார், மாறாக உள்ளுக்குளே இருக்கும் பள்ளி ஆசிரியர் நடனம் சொல்லி கொடுப்பார்.  அதில் காசு பார்பார்கள் பள்ளி நிர்வாகம். அடுத்து பிள்ளைகளுக்கு எடுக்கும் உடைகளுக்கு என்று குறைந்தது 1500 இல் இருந்து 2500 வரை வசூலிப்பார்கள். ஆனால் LKG, UKG, முதல் வகுப்பு படிக்கும் குழந்தைகளுக்கு என்று ஒரே மாதிரி டிரஸ் வாங்க எப்படியும் ஆகும் செலவு 600 இல் இருந்து 800 வரை மட்டுமே ஆகும். மீதி உள்ள பணம் எல்லாம் பள்ளிக்கு. அதே போல ப்ரோப்ஸ் அதற்க்கும் சேர்த்து காசு அடிக்கிறார்கள்.

இப்படி பெற்றோரிடம் அடிக்கும் காசிலேயே அவர்களின் தனியார் பள்ளிக்கு விளம்பரம் செய்து கொள்ளுகிறார்கள். முடிவாக பங்கு பெரும் குழந்தைகளுக்கு டிபன் பாக்ஸ், பென்சில் பாக்ஸ் போன்ற பரிசுகள் கொடுத்து நல்ல பேரு வாங்கி கொள்ள முனைவது.

அமெரிக்க தமிழ் பள்ளி ஆண்டுவிழாக்கள் 

சரி இந்தியாவில் நடக்கும் பள்ளி ஆண்டுவிழாக்கள் தாம் அப்படி இங்கெல்லாம் ஆண்டு விழாக்கள் நடக்குமா? என்று கேட்பவர்களுக்கு. ரெகுலர் பள்ளிகளில் ஒரு சில நேரம் பாடல்கள் அல்லது மியூசிக் ரீசைடல், கோரஸ் மியூசிக் போன்றவை நடக்கும். ஆனால் இந்திய அமெரிக்கா வார இறுதி நாள் மொழி பள்ளிகளில் எல்லாம் நம்ம ஊரில் நடப்பது போல குழந்தைகள் பங்கு பெரும் ஆட்டம் பாட்டம் கொண்டாட்டம் நடக்கும். இறுதியில் பள்ளி இறுதி வகுப்பு முடித்த குழந்தைகளுக்கு பட்டயம் வழங்கும் நிகழ்ச்சியும்  நடக்கும்.

இது போன்ற நிகழ்ச்சிகளை பள்ளிகள் நடத்துவது இல்லை, மாறாக உங்களுக்கு விருப்பம் இருந்தால் உங்களிடம் ஒரு குரூப் இருந்தால் நீங்களே பதிவு செய்து பங்கு பெறுங்கள் என்று விண்ணப்ப படிவம் பள்ளியில் இருந்து அனுப்புவார்கள். அதற்க்கு பிறகு யாரெல்லாம் விண்ணப்பம் அனுப்புகிறார்களோ அவர்களிடம் யார் யார் பங்கு பெறுகிறார்கள், குழந்தைகள் பெயர்கள் , யார் ஒருங்கிணைபாளர்கள் என்று பதிவு செய்கிறார்கள். பின்னர் பள்ளியின் சார்பில் எவென்ட் ஒருங்கிணைபாளர்கள் குழு நடன ஒருங்கினைபாளர்களை தொடர்பு கொள்ளுவார்கள். இதில் அனைவரும் தன்னார்வ தொண்டர்கள் என்பதால் பணம் என்னும் விஷயம் இருப்பதில்லை.

அமெரிக்காவில் மட்டும் பல பல தமிழ் பள்ளிகள் "கலிபோர்னியா தமிழ் அகாடமி" பாட திட்டங்களை பயன்படுத்தி குழந்தைகளுக்கு தமிழ் சொல்லி கொடுக்கின்றனர். நாங்கள் இருக்கும் ஜியார்ஜியாவில் தமிழ் ஒரு மொழி பாடமாக படிக்கலாம் கிரெடிட் வாங்கி கொள்ளலாம் என்பதால் ஒவ்வொரு வருடமும் நிறைய குழந்தைகள் பள்ளி இறுதி தெரிவு முடிந்து பட்டயம் வழங்கும் நிகழ்ச்சி சிறப்பாக நடக்கும்.

அடடா, பரவாயில்லையே வெளி நாட்டுக்கு சென்றும் தமிழை எப்படி எல்லாம் வளர்கிறார்கள். பணம் என்பதே இல்லை போல, எல்லாரும் எல்லாமும் சமம்,  என்று யாராவது நினைக்க ஆரம்பித்தால்..ப்ளீஸ்  ஸ்டாப். ஏனெனில் நான் மேலே சொன்னவை எல்லாம் நல்ல விஷயங்கள் அல்லது அனைவராலும் பரப்பப்படும் விஷயங்கள் மட்டுமே.

இங்கும் பணம் என்ற ஒன்று உண்டு அது பள்ளிகளிடம் இருந்து கேட்கபடுவது இல்லை. மாறாக "தமிழ் சங்கங்கள்" இதனை கேட்கும். உதாரணமாக, தமிழ் பள்ளிகள் அனைத்தும் தமிழ் சங்ககளின் கீழ் இயங்குகின்றன என்பதால் ஆண்டு விழாக்கள் எல்லாம் தமிழ் சங்கங்கள் நடத்து கின்றன.  ஒவ்வொரு ப்ரோக்ராமும் நடன குழுக்களை சார்ந்தது, அவர்களே குழந்தைகள் துணி மணி, ப்ரோப்ஸ், எல்லாம் கொண்டு வர வேண்டும்.

2 மணிக்கு ப்ரோக்ராம் ஆரம்பிக்கும் ஆனால் 1:30 கே பங்கு பெரும் அனைத்து நடன குழுக்களும் இருக்க வேண்டும் என்பார்கள். இதில் பங்கு பெற வரும் குழந்தைகள் அல்லது பெற்றோர்களுக்கு நாங்களே சாப்பாடு போடுகிறோம் வாங்கி கொள்ளுங்கள் என்பார்கள். சரி என்று நடன குழுக்களும் , பங்கு பெரும்  குழந்தைகளும் அங்கு சாப்பாடு வேண்டும் என்று புக் செய்தால் நடப்பது கொடுமை. 8$, 6$ என்று கேட்பார்கள், ஆனால் அவர்கள் கொடுக்கும் சாப்பாடு 1$ அல்லது 2$ மட்டுமே.  எதோ பிரசாதம் போல இருக்கும். இதுக்கு போய்  8$ ஆ கொடுமை என்று தலையில் அடித்து கொள்ள வேண்டும்.

இதனை தவிர நிறைய நகை, இஷா யோகா அல்லது சாப்பாட்டு கடை என்று விளம்பர ஸ்டால்கல் வைக்க அந்த அந்த கம்பனிகளிடம் இருந்து பணம் வாங்கி கொள்ளுவார்கள். அதனை தவிர ப்ரோக்ராம் அறிவிக்க என்று பெரிய ஸ்க்ரீன் வைப்பார்கள் ஆனால் அதில் முக்கால் வாசி நேரம் விளம்பரங்கள் மட்டுமே ஓடும். அனைத்தும் அட்வேர்டிசிங் பணம்.

நடக்கும் ப்ரோக்ராம் எல்லாம் அந்த அந்த நடன குழுக்களை சார்ந்தது என்பதால் தமிழ் சங்கத்துக்கு எந்த செலவும் இல்லை. பணிபுரிபவர்கள்  எல்லாரும் தன்னார்வ தொண்டர்கள், அதனால் சம்பளம் என்று எந்த செலவும் இருப்பதில்லை. விழா மேடை ஒலி ஒளி செட்டிங் போன்ற ஒரு சில செலவு விஷயங்கள் தவிர பெரிய செலவு என்று எதுவும் இருப்பதில்லை. அனைத்தும் கொள்ளை லாபம், தமிழ் சங்கத்துக்கு என்று சொல்லி கொள்ளுகிறார்கள். யாருக்கு செல்கிறதோ?

இது ஒரு புறம் இருக்க, பள்ளியில் இருக்கும்  எவென்ட் ஒருங்கினபாளர்கள் அல்லது ஒருங்கிணைபாளர்கள் குழு செய்யும் பாரபட்சம், ஐயோ சாமி என்று இருக்கும். அதாவது, அவர்களுக்கு தெரிந்தவர்கள் அல்லது அவர்களின் குழந்தைகள் பங்கு பெரும் நிகழ்சிகள் எனில் நல்ல டைம் ஸ்லாட் கொடுப்பது, அல்லது நிறைய நேரம் ஆட கொடுப்பது. அவர்களுக்கு தெரிந்த நடன குழுக்கள் மட்டுமே உற்சாக படுத்துவது மற்ற குழுக்கள் எனில், தற்பொழுது ஸ்லாட் இல்லை வேறொரு டைம் முயற்சி செய்யுங்கள், இல்லை இவ்வளவு நேரம் மட்டுமே கொடுக்க முடியும், இந்த பாட்டு நாங்கள் ஆட வைத்து இருக்கிறோம், வேறு ட்ரை செய்யுங்கள் என்று பாட்டை பாதியில் மாற்றுவது, வேறு குரூப் முதலிலேயே ஆட இருக்கிறார்கள், என்று பந்தா காட்டுவது.

ப்ரோக்ராம் நேரங்கள் எப்பொழுது நடக்கும் என்று தனக்கு தெரிந்த குழுக்களுக்கு மட்டும் அறிவிப்பது, மற்ற குழுக்களை கண்டு கொள்ளாமல் அல்லது செய்திகள் நிகழ்ச்சி நிரல்களை சொல்லாமல் விடுவது. என்ன டைம் எங்கள் ப்ரோக்ராம் என்று சென்று கேட்டாலும் எரிந்து விழுவது என்று..இந்த பந்தா பேர்வழிகள் செய்யும் அட்டகாசம் தாங்க முடியாதவை.

உலகின் எந்த மூலை சென்றாலும் மக்களின் பணமும் பதவியும் அதிகார வேட்கையும் மாறாதவை என்பது திண்ணம்.


டிஸ்கி 

5 டு 6 வயது சிறு குழந்தைகள் வைத்து GATS தமிழ் பள்ளிகள் நடத்திய தமிழ் பள்ளிகள் ஆண்டு விழாவில் குழு நடன ஒருங்கினைபாளாராக இருந்து நான் அனுபவித்த விடயங்களின் தொகுப்பே இது. இது என்னுடைய சொந்த அனுபவம் மட்டுமே.

Saturday, March 12, 2016

மாதவிடாய் மனிதரும், இந்தியாவின் மகளும் மற்றும் தாலிக்கொடியின் கனமும்!

இரண்டு டாகுமெண்டரி பார்க்க நேர்ந்தது இரண்டும் பெண்களை குறித்தது என்றாலும் இரண்டும் மனதை பிசைந்த விடயங்கள். முதல் விஷயம் ஒரு நம் மண்ணின் மைந்தனின் சாதனை என்றால், இரண்டாவது  ஒரு சிலரால் நமக்கு ஏற்பட்ட தலைகுனிவு குறித்தது.

நான் தற்பொழுது முகநூல் பக்கமே செல்வது இல்லை. நேரமின்மை ஒரு காரணம் என்றாலும், ஏதாவது ஒரு மொக்கை ஜோக், அல்லது அரசியல் வாதிகளை கலாய்க்கும் காமெடி வரும்.இதெல்லாம் பார்க்குறது தேவையா என்று நினைத்து செல்வது இல்லை. உபயோகம் என்றால் அவ்வப்போது அறிவியல் வெப்சைட்களில் இருந்து கொஞ்சம் கட்டிங் எட்ஜ் செய்திகள் வரும். அதனை பார்க்க மட்டுமே நான் உபயோகிப்பது.

பல நாட்களுக்கு பிறகு முகநூலை திறந்த பிறகு ஒரு வீடியோ பார்க்க நேர்ந்தது. மனதை தொட்ட வீடியோ அது. "எப்படி  சின்ன சின்ன விஷயங்கள் பெரிய மாற்றத்தை தரும்" என்பதற்கு உதாரணமாக இருந்த ஒருவரை பற்றிய அல்ஜீரா வீடியோ. இதில் இன்னும் சந்தோசம் என்னவென்றால் அது ஒரு தமிழரை பற்றிய வீடியோ.

அவரை பற்றிய ஒரு செய்தியும் NPR செய்தியில் கேட்க நேர்ந்த போது, ஆச்சரியமாக இருந்தது. அவரை குறித்த ஒரு டாகுமெண்டரி யும் இருப்பதை கண்டு, இப்படியும் சிலர் இருக்கிறார்கள் என்று அதிசயமாக இருந்தது. அது அருணாசலம் முருகானந்தம் எனப்படும் "மாதவிடாய் ஆகும் ஆண்" ஒருவரை பற்றிய டாகுமெண்டரி.




இந்தியாவில் ஒன்றில் பத்து பெண்கள் பள்ளியை விட்டு விலகுவதற்கு முக்கிய காரணம் மாதவிடாய் நேரங்களில் சுகாதாரமான சானிடரி நாப்கின் கிடைக்காமல் கரைகளுக்கு பயந்து அல்லது ஒதுக்கப்பட்டு வெட்கப்பட்டு விலகுவது. அல்லது பழைய துணிகளை உபயோகித்து நிறைய நோய்களுக்கு ஆளாவது என்று பல பல பிரச்சனைகள் சந்திக்கிறார்கள். எப்படி இது போன்று இருக்கும் பெண்களுக்கு குறைந்த செலவில் நாப்கின்கள் உபயோகிக்க கொடுப்பது கிடைக்க செய்வது என்று முயற்சி செய்து வென்று காட்டிய ஒரு சாதாரண மனிதனின் சாதனை இது. தன்னுடைய ஒவ்வொரு முயற்சியும் எப்படி தன் மனைவியால் சொந்த பந்தங்களால் புறக்கணிக்க பட்டது, தன்னுடைய சோதனை முயற்சியை வெற்றியடைய செய்ய தானே சானிடரி நாப்கின் அணிந்து முயற்சி செய்தது என்று அருணாசலம் முருகானந்தம் அவர்களின் ஒவ்வொரு செயலும் வியக்க வைத்தன. இவற்றை எல்லாம் விட எனக்கு மிக மிக ஆச்சரியமும் பெருமையும் பட வைத்தது, இவரை பல பெரிய பெரிய கம்பனிகள் அணுகி இவரின் மெசினை வாங்க முயற்சி செய்தாலும் இது ஏழை எளிய மக்களுக்கு மட்டுமே பயன்பட வேண்டும் என்று யாருக்கும் விற்காமல் உறுதியுடன் இருக்கும் இவரை பார்த்தவுடன், இப்படிப்பட்ட மனிதர்கள் இருப்பதால் தான் இன்னும் மழை பெய்கிறதோ என்று என்ன தோன்றுகிறது.


அடுத்த டாகுமெண்டரி, "இந்தியாவின் மகள்" எனப்படும் BBC வீடியோ. 2012 இல் நிகழ்ந்த நிர்பயா கற்பழிப்பு மற்றும் கொலை குறித்த டாகுமெண்டரி. இந்தியாவில் தடை செய்யப்பட்ட இந்த டாகுமெண்டரி நெட்ப்ளிக்ஸ் புண்ணியத்தில் பார்க்க நேர்ந்தது. சமீப காலத்தில் நான் பார்த்த பல நிகழ்ச்சிகளில் என்னை மிக மிக உலுக்கிய ஒன்று உண்டென்றால் அது இது தான்.





அந்த பெண் அனுபவித்த ஒவ்வொரு நிகழ்வும் நினைக்கவே மனது வலிக்கிறது. இது நிர்பயா மட்டும் அல்லாமல் நிர்பயா போன்றே எத்தனை எத்தனை பெண்கள் இது போன்ற கொடுமைகளை அனுபவித்து வருகிறார்கள் என்று  மனம் வலிக்கிறது. இவற்றை எல்லாம் விட எனக்கு மிகவும் வலித்தது பெண்களை குறித்த குற்றவாளியின் வாக்குமூலம்.  இது குற்றவாளி என்று மட்டும் அல்லாமல் இந்தியாவில் இருக்கும் பாதிக்கு  பாதி படிப்பறிவில்லாத பல ஆண்களின் மனவோட்டமாக மட்டுமே என்னால் பார்க்க முடிகிறது. என்ன தப்பு நாங்கள் செய்து விட்டோம் என்று கூறும் குற்றவாளிகள் இருக்கும் வரை,நம்மை  போன்ற நாடுகள் எவ்வளவு தான் மற்ற விடயங்களில் முன்னேறியதாக அறிவிக்க பட்டாலும் என்னை பொருத்தவரை மிக மிக பின்தங்கிய நாடு மட்டுமே.

முடிவாக ஒரு லைட் மொமென்ட். அது என் அண்ணி கூறியது. மதுரையில் இப்பொழுதெல்லாம் ஒரு நம்பிக்கை நிகழ்வதாக அவர் கூறியது.  அதாவது  பெண்களின் தாலிக்கொடி எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு தடிமனாக இருக்கிறதோ அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு அவளின் கணவரின் ஆயுள் கெட்டியாக இருக்கும் என்று நம்புவதாக கூறினார். எப்படியெல்லாம் நகை கடை காரங்க கதை கட்டி விடுறாங்கள் பாருங்க என்று சிரிக்க தோன்றியது.

டிஸ்கி
இங்கு குறிப்பிட்ட அனைத்தும் என்னுடைய சொந்த கருத்துக்கள் மட்டுமே யாரையும் குறிப்பிடவில்லை.

நன்றி.


Thursday, January 28, 2016

"குச் குச் ஹோதா ஹை" முதல் சன்னி லியோன் IBN இண்டர்வியு வரை

கடந்த சில வாரங்களில் இரண்டு விஷயங்கள் பார்க்க நேர்ந்தது. ஒன்று நான் கல்லூரி படிக்கும் காலத்தில் வந்த "Kuch Kuch Hota Hai" படமும் நேற்று நான் சேட்டைக்காரன் அவர்களின் தளத்தில் வாசித்த சன்னி லியோன் இண்டர்வியு குறித்த பதிவும் அதனை தொடர்ந்து நான் பார்த்த அந்த யூ டுயூப் இண்டர்வியுவும்.

முதலில் Kuch Kuch Hota Hai பற்றி என் கல்லூரி காலத்தில் வந்த ஒரு கல்ட் படம் அது. பாடல்களும் சரி, ஷாருக்கான் மற்றும் கஜோல் இருவரிடம் இருந்த கெமிஸ்ட்ரி, கல்லூரி வாழ்க்கை  என்று அனைவரையும் பைத்தியம் பிடிக்க வைத்தவை. எனக்கு ஹிந்தி அதிகம் தெரியாது என்றாலும், என் கல்லூரி தோழிகளிடம் பேச வேண்டும் அல்லது எனக்கும் தெரியும் என்று காட்ட வேண்டும் என்பதற்காகவே அதன் பாடல்களை காசெட் களில் கேட்ட காலம் அது. பின்னர் எங்கள் கல்லூரி தோழிகள் எல்லாம் சேர்ந்து அந்த படத்திற்கு வேறு சென்றோம். அதில் வரும் ஒவ்வொரு காட்சியும் பாடல்களும் எனக்கு அத்துபடி.



அதே படம் கிட்டத்தட்ட 17 வருடங்கள் கழித்து இப்பொழுது நெட்ப்ளிக்ஸ் புண்ணியத்தில் பார்க்க நேர்ந்தது. என்னுடைய தோழிகள் வேறு, "Kuch Kuch Hota Hai" netflix இல் வந்து இருக்கு பார்க்கலையா, என்று சொல்ல. என்  காலேஜ் நாட்களை எண்ணியபடி அந்த படத்தை பார்த்தேன்.. ஆனால் இப்போது எனக்கு அந்த படத்தின் ஒவ்வொரு விசயமும் ஸ்டுபிட் ஆக இருந்தது. பின்னர் சில விசயங்களும் உரைக்க ஆரம்பித்தது.

முதலில் ஷாருக் கின் ராகுல் என்னும் கரெக்ட்டர் கல்யாண சந்தையில் அல்லது பொதுவாக பெண்ணை பற்றிய இந்திய ஆணின் எதிர்பார்ப்பின் மொத்த  உருவமாக தெரிந்தது. அவரும் கஜோலும் நண்பர்களாக பழகுவார்களாம், ஆனால் இவர் அந்த பெண்ணை காதலிக்க மாட்டாராம், ஏனெனில் அந்த பெண் "ஆண் தன்மை உள்ளவாராக , பாஸ்கெட் பால் விளையாடி கொண்டு" திரிவதால் இவருக்கு காதல் வரவில்லையாம். ஆனால் தன்னுடைய கல்லூரியில் பெண்மையுள்ள
"ஹாட் சிக்" ஒரு பெண் வந்தவுடன் அவர் அந்த "ஹாட் சிக்" பின்னாடி சுற்றுவாராம், "காதலிப்பாராம்". ஆனாலும் அந்த "ஹாட் சிக்கை" அவர் "கல்யாணம் செய்ய " அந்த "ஹாட் சிக்" தனக்கு நம்முடைய கலாச்சாரமும் தெரியும் என்று "ஓம் ஜெய் ஜகதீஷ் ஹரே" என்று சாமி பாட்டு பாடி பின்னர் தனக்கு கோயில் போகும் பழக்கம் எல்லாம் இருக்கிறது என்று காட்டிய பின்னர், இவர் கல்யாணமும் செய்து கொள்வாராம். ஒரு வேலை அந்த பெண்ணுக்கு நம்முடைய கலாச்சாரம் தெரியாது என்று வைத்து கொண்டால் இவர் அந்த பெண் பின்னால் சுற்றுவதோ அல்லது அந்த பெண்ணிடம் பேசுவதோ அல்லது அந்த பெண்ணை காதலிக்கவும் செய்யலாம். ஆனால் கல்யாணம் செய்து கொள்ள மாட்டோம். ஏனெனில் அந்த பொண்ணுக்கு இந்திய கலாச்சாரம் தெரியாது என்று புறக்கணித்து இருக்க வாய்ப்புகள் உண்டு.

பிறகும், அந்த பெண் இறந்தவுடன் தன்னுடைய பழைய தோழியை சந்திக்க அவரின் மகளே வழி  ஏற்படுத்தி கொடுப்பாராம், இவரும் தற்போது "பெண்மையாக" மாறி உள்ள தன்னுடைய தோழியை பார்த்ததும் "காதல்" வந்து விடுமாம். ஆனால் அந்த தோழியோ, இன்னும் பழைய காதலன் நினைவாகவே இருப்பதாகவும் பழைய காதலன் வந்து தன்னுடைய கல்யாண தினத்தில் வந்து "I love you" சொன்னவுடன் உருகி போய் திரும்ப சேருவதாகவும் ஒரு அப்பட்டமான அசிங்கமான இந்திய ஆணின் ஆணாதிக்க படமாக எனக்கு தெரிந்தது. அதாவது, ஆண் என்றால் எத்தனை காதல் வேண்டுமானாலும் வைத்து கொள்ளலாம், எத்தனை பேரையும் காதலிக்கலாம் ஆனால் பெண் என்றால், காதல் அல்லது கல்யாணம் என்றால் அது ஒரு முறை. இல்லை என்றால் அவள் ஒழுக்கமான பெண் இல்லை. அல்லது இந்திய norm ன் படி அவள் குடும்ப வாழ்க்கைக்கு ஏற்றவள் இல்லை. இது ஒரு எழுதபடாத சட்டம்.




இந்த படத்தை பார்த்து ஏற்கனவே புழுங்கி கொண்டு இருந்த எனக்கு சன்னி லியோன் அவர்களின் IBN இண்டர்வியு பார்க்க நேர்ந்தது. சன்னி லியோன் பற்றி ஒரு சில விஷயங்கள் கேள்வி பட்டு இருந்தாலும். அவரை பற்றி நான் முழுதும் அறிந்திருக்க வில்லை. என்ன ஒரு confident ஆன பெண் அவர் என்பதை அவரின் ஒவ்வொரு பதிலும் பறை சாற்றியது. அவரை பற்றி கேள்வி கேட்ட அந்த தொகுப்பாளார் ஒரு டிபிகல் இந்திய கிசுகிசு எழுத்தாளர் என்ன கேட்பாரோ அல்லது என்ன சென்செசனல் விஷயம் வேண்டும் என்று எதிர் பார்ப்பாரோ அந்த லெவலில் கேள்வி கேட்டு கொண்டு இருந்தார்.


"உங்கள் வாழ்கையில் நீங்கள் செய்த பெரும் தவறு என்ன?
உங்களின் பழைய வாழ்க்கை உங்களை எப்பொழுதாவது பாதித்தது உண்டா?
நீங்கள் உங்கள் வாழ்கையில் ஏதேனும் மாற்றி செய்ய நினைத்து இருந்தால் என்ன செய்து இருப்பீர்கள்?
உங்களுடன் என் மற்ற நடிகர்கள் நடிக்க தயங்குகிறார்கள் தெரியுமா?"



என்ன முட்டாள் தனமான கேள்விகள் இவை.

 அவர் என்ன சன்னி இடம் இருந்து பதில் பெற விரும்புகிறார் என்று எல்லாருக்கும் புரிந்து இருக்கும். அதாவது தான் நீல படத்தில் நடித்தது ஒரு விபத்து என்னை அதில் பிடித்து தள்ளினார்கள் என்று அழுகை பிழிய பிழிய சொல்ல வேண்டும், இதை தான் அவர் எதிர்பார்க்கிறார்.

சன்னி கிளியர் ஆக ஒன்று சொல்லுகிறார் திரும்ப திரும்ப சொல்லுகிறார், இது என்னுடைய வாழ்க்கை, இது எனக்கு பிடித்து நானே செய்தது, என்னை யாரும் கட்டாய படுத்த வில்லை. எல்லாருக்கும் ஒரு தொழில் இருப்பது போல, இது என்னுடைய தொழில். என்னுடைய வாழ்க்கை இது, எனக்கு பிடித்ததை செய்கிறேன் என்னுடன் யாரும் நடிக்க தயங்கினால் அது என் பிரச்னை அல்ல.

என்ன மச்சுர்ட் ஆன பதில்கள் இவை.

"லேட் நைட் ஷோ நடத்தும் கபில் உங்களை வைத்து நிகழ்ச்சி நடத்த தயங்கினாராமே"
என்று கேட்கிறார் அந்த பேட்டியாளர். அதற்கும், அவர், "நீங்கள் சொல்லி தான் எனக்கு கபில் இப்படி சொன்னார் என்று தெரியும், நான் அவரின் பல லேட் நைட் ஷோவில் பங்கேற்று இருக்கிறேன்." என்று நறுக்கு தெறித்தார் போல ஒரு பதில் 

"நான் உங்களை போன்ற பெண்ணிடம் ஏன் இப்படி பேட்டி காண வேண்டும் அது என்னுடைய நல்ல பேருக்கு இழுக்கு"

"விருப்பம் இல்லாவிட்டால் சொல்லுங்கள் நான் சென்று விடுகிறேன்"  இது பதில்.

ஒரு பெண் இது என்னுடைய வாழ்க்கை, அதனை முழுமையாக வாழுகிறேன் என்கிறார். தான் இந்தியா வந்தவுடன் தான் பார்த்த கல்டுரல் /கலாச்சார ஷாக் பெரியது என்கிறார். ஒரு பெண் நீல படங்களில் நடிப்பது என் தொழில் என்று சொல்லுவது இவர்களால் தாங்கி கொள்ள முடியவில்லை. அந்த தொழிலை வைத்து அவரின் கரெக்டேரை முடிவு செய்யும் உலகம் அது.  எப்படி ஒரு பெண் இது என் தொழில்  செய்யலாம். பெண் என்றால் இப்படி தான் இருக்க வேண்டும் என்று நாங்கள் ஒரு கோடு போட்டு வைத்து இருக்கிறோமே அதனை எப்படி இந்த பெண் மீறலாம். அப்படி மீறினால் நாங்கள் இப்படி தான் பப்ளிக் ஆக கேள்வி கேட்டு அவமான படுத்துவோம். என்பதை இருந்தது அந்த கேள்வி கேட்டவரின் நடத்தை.

இந்த பேட்டியை பார்த்தவுடன், நிர்பயா கொலை வழக்கில் குற்றம் சாற்றப்பட்ட ஒரு கைதி, "அந்த பெண் எப்படி இரவு நேரத்தில் சினிமா பார்க்கலாம், அதற்க்கு தான் இந்த தண்டனை நாங்கள் தந்தோம்" என்று முட்டாள் தனமாக சொன்னானோ, அவனுக்கும், சன்னி லியோனை  கேள்வி கேட்ட அந்த தொகுப்பாளருக்கும் எந்த வித்தியாசமும் எனக்கு தெரியவில்லை.


டிஸ்கி
இது கன்றவேர்சியல் டாபிக் என்பதால் நிறைய விமரிசனங்கள் வரலாம். இங்கு குறிப்பிட்ட அனைத்த்தும் என்னுடைய சொந்த கருத்துக்கள் மட்டுமே, யாரையும் குறிப்பிட்டோ சமூக பழக்க வழக்கங்களை சாடியோ இங்கு எழுதவில்லை. அப்படி யாரும் புண் படுத்தியதாக எடுத்து கொண்டால் அது என் பொறுப்பு அல்ல.


நன்றி.

Tuesday, November 10, 2015

இந்தியர் கருத்தரங்கு ஆர்வமும், ரிஸ்க் எடுக்கும் மனநிலையும் மற்றும் டெங்குவும்.

உலக அளவு கருத்தரங்கு ஒன்று இருக்கு அதற்க்கு உங்களின் பேப்பர் அனுப்புங்க என்று என்னுடன் வேலை பார்த்த ஒருவர் தெரிவித்தார். சரி என்ன கருத்தரங்கு, எங்கே என்று பார்த்தால், ஆச்சரியமாக இருந்தது. அது உலக அளவில் நடத்தபடும் தொற்று நோய்கள் குறித்த கருத்தரங்கு, ஹைதராபாதில் 2016 மார்ச் மாதம் நடக்க இருக்கிறது. அதில் வந்து பேச இருப்பவர்கள் எல்லாரும் உலக அளவில் infectious disease துறையில் பெரிய ஆட்கள். தொற்றுநோய்கள் குறித்து ஆராய்ச்சி செய்யும்  நிறைய வெளி நாட்டு மக்கள் கலந்து கொள்ளுகிறார்கள், பேசுகிறார்கள். கேட்கவே சந்தோசமாக பெருமையாக இருந்தது.

சொல்ல போனால் நிறைய உலக அளவிலான கருத்தரங்குகள் இந்தியாவில் நடை பெற்று கொண்டு இருக்கிறது. ஆனால், என்ன இடிக்கிறது என்றால், இவர்கள் கருத்தரங்குக்கு கொடுக்கும் முக்கியத்துவம் நோய்கள் கண்டுபிடிப்பதில் அல்லது மருந்து கண்டு பிடிப்பதில் அல்லது பயோடெக் துறையை ஊக்குவிப்பதில்  காட்டினால் நன்றாக இருக்குமோ என்று தோன்றியது. எனக்கு தெரிந்த வரை விரல் விட்டு எண்ண கூடிய அளவிலேயே பயோடெக் மற்றும் ஹெல்த் கேர் கம்பனிகள் உண்டு. இதற்கு என்ன காரணம்?

இதே நிலை குறித்து நான் யோசித்த போது இந்தியர்களின் ரிஸ்க் எடுக்காத மனநிலை குறித்து எண்ண தோன்றியது. அதனை குறித்து மேலும் படிக்கும் போது இது பெரும்பாலான இந்திய மக்களின் மனநிலை என்று அறிய முடிகிறது. வெள்ளைகாரர்கள் நம்மை ஒரு கிளெர்க்குகள் தேசமாக மாற்ற முயன்றதில் ஏற்பட்ட ஒரு பை ப்ரொடக்ட் இது என்று அறிய முடிகிறது. 

ஏனெலில் , பொதுவாக இந்தியர்கள் தங்கள் குழந்தைகள் நன்றாக படித்து ஏதாவது ஒரு வேலை வாங்க வேண்டும், காலம் எல்லாம் மாத சம்பளம் வாங்கி செட்டில் ஆனால் போதும் என்று தான் நினைகிறார்களே தவிர, ஒரு தொழில் தொடங்க வைக்கலாம் அல்லது தொழில் முனைவோர் ஆக ஊக்குவிக்கலாம் என்று நினைக்கும் பெற்றோர் மிக மிக மிக குறைவு. ஏனெலில், அவர்களை பொருத்தவரை, எங்கே தொழில் தொடங்குகிறேர் என்று இருப்பதையும் விட்டு விடுவானோ எதுக்கு ரிஸ்க் என்று சொல்லி பேசாமல் இருந்து விடுகிறார்கள். 

அப்படியே, ஒருவன் தொழில் தொடங்கி ஒரு முறை கீழே விழுந்து அல்லது வெற்றி பெறாமல் போனாலும், இவர்கள் அவனை "அதான் முதல்லையே சொன்னேன்ல.பேசாம இருக்கிற வேலையை பாக்குறத விட்டுட்டு எதுக்கு இந்த ரிஸ்க்.என்று சொல்ல ரெடி ஆக இருக்கிறார்கள்". எந்த ஒரு தொழில் தொடங்க வேண்டும் என்றாலும் ரிஸ்க் எடுக்கும் மனநிலை மிக முக்கியம். இதனை குறித்த ஒரு காணொளி பார்க்க நேர்ந்தது. அது உங்களுக்காக இங்கே.


 எப்பொழுது ஒருவன் ரிஸ்க் எடுக்க துணிந்து, கீழே விழுந்தாலும் இதெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை என்று அடங்காத ஆர்வத்துடன், மேலும் மேலும் பங்கு பெறுகிறானோ அவனே வெற்றி பெறுவான். 


இதனை சார்ந்தே ஒரு செய்தி கேள்விபட நேர்ந்தது அது நடிகர் விவேக் அவர்களின் பையன் டெங்கு காய்ச்சலில் இறந்த செய்தி. இதோடு சேர்த்து நிறைய டெங்கு மரணங்கள் கேள்வி படுகிறேன். 
டெங்கு ஒன்றும் diagnose செய்ய முடியாத அளவு காய்ச்சல் இல்லை. நிறைய டெஸ்ட் கள் உண்டு. ஆனாலும் எப்படி கண்டு பிடிக்க முடியாமல் போனது என்று தான் தெரியவில்லை.

நான் படித்த வாசித்த வரை, இந்தியாவில் கடும் டெங்கு காய்ச்சல் பரவி பிரச்னை கொடுத்து கொண்டு இருக்கிறது. இந்தியா முழுக்க டெங்கு அல்லது மர்ம காய்ச்சல் என்று பரப்பப்பட்டு வருகிறது. செப்டம்பர் அக்டோபர் நேரம் மட்டும் கிட்டத்தட்ட 25,000 மக்கள் இதனால் பாதிக்க பட்டு இருக்கிறார்கள் என்று நான் வாசித்த செய்திகள் தெரிவிகின்றன. இது அறிந்த கணக்கு மட்டுமே.. அறியாமல் எத்தனை பேர் இருக்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. இது போன வருடங்களை விட 100 சதவீதம் அதிகம். 

முதலில் நிறைய நாடுகளில் அறியப்படாமல் இருந்த டெங்கு, தற்போது 120 நாடுகளில் பரவி இருப்பதாக உலக சுகாதார நிறுவனம் தெரிவிக்கிறது.

photos adapted from WHO site.

டெங்கு குறித்த சில உண்மைகள்.

டெங்கு, கொசுக்களால் பரவும் ஒரு வைரஸ் வியாதி.  DENV என்ற வைரஸ் இதனை உண்டாக்குகிறது. அதிலும்  Aedes aegypti   என்ற வகை கொசுக்கள் மட்டுமே இதனை பரப்புகின்றன. நல்ல தண்ணீரில் இனப்பெருக்கம் அடையும் இவை என்பதால், வீட்டை சுற்றி தண்ணீர் தேங்காமல் பார்த்து கொள்ளுவது முக்கியம். இது உயிர்கொல்லி நோய் ஆக பெரும்பாலும் இருப்பதில்லை. 100 கேஸ்களில் ஒன்று மட்டுமே சீரியஸ் கண்டிஷன் கொண்டு சென்று விடும். 

பொதுவாக டெங்கு வந்தவுடன் வரும் சில அறிகுறிகள் 
1. காய்ச்சல், 2. பசியின்மை, 3. தலைவலி, 4. மூட்டு வலி மற்றும் வாந்தி 

மிக சீரியஸ் அறிகுறிகள்  

ரத்த கலரில் தடிப்பு அல்லது அலர்ஜி தோலுக்கு அடியில் நிறைய இடங்களில் தென்பட்டால், உடல் முழுக்க ராஷ் போல தடிப்புகள் மற்றும் ஷாக் போல உடல் தூக்கி தூக்கி அடித்தல் போன்றவை.

அறிகுறிகளை நன்கு அறிந்து கொண்ட பிறகு எந்த காய்ச்சல் என்றாலும் முதலில் செய்ய வேண்டியது நன்கு தண்ணீர் சத்து உடம்புக்கு கொடுப்பது. 6 மாதத்துக்கு சிறிய குழந்தை எனில் 100.4 காய்ச்சலுக்கு மேல் என்றால் டாக்டரிடம் அழைத்து செல்வது. சிறு குழந்தைகள் என்றால் காய்ச்சல் மருந்து கொடுத்து காய்ச்சல் குறைந்தால் டாக்டரிடம் அழைத்து செல்வது முக்கியம். பெரிய குழந்தைகள் எனில் நல்ல ரெஸ்ட் எடுக்க வைப்பது.  காய்ச்சல் மருந்து கொடுப்பது 3 நாட்களுக்கு மேல் காய்ச்சல் எனில் மருத்துவரை அணுகுவது முக்கியம். 

டிஸ்கி 

இந்தியா போன்ற வளரும் நாடுகளில் நாளொரு மேனியும் பொழுதொரு வண்ணமுமாக நிறைய நோய்கள், வியாதிகள் வந்து கொண்டு இருக்கையில் பயோடெக் துறையை ஊக்குவிப்பது, மருத்துவ துறையை ஊக்குவிப்பது எவ்வளவு முக்கியம் என்பது கண்கூடு. மக்களும் தங்களுக்கு இருக்கும் ரிஸ்க் வேண்டாம் என்ற மனநிலையை மாற்றி தொழில் தொடங்க ஆராய்ச்சி செய்ய ஆர்வம் காட்டுவது முக்கியம் என்று நினைக்கிறன். இது என்னுடைய கருத்துகள் மட்டுமே பொதுவானது அல்ல.

நன்றி 

References 
http://www.denguevirusnet.com/dengue-virus.html
http://www.bbc.com/news/world-asia-india-34398444

Tuesday, October 20, 2015

ஓபிசிடியும்,ஒல்லி பெல்லி அறுவை சிகிட்ச்சையும் , இந்தியாவும்

வால்ஸ்ட்ரீட் ஜர்னல் இன் ஒரு கட்டுரை படிக்க நேர்ந்தது. அது எவ்வாறு உலக மக்கள் தொகையில் 29% மக்கள் ஓபிசிட்டி எனப்படும் மிக அதிக எடை கொண்ட குண்டு பூசணிக்காய்களாக இருக்கிறார்கள் என்பது பற்றிய  Lancet மருத்துவ இதழில் வெளிவந்த கட்டுரையின் சாராம்சம்.

1980 இல் இருந்ததற்கும் 2013 யில் இருந்ததற்கும் கிட்டத்தட்ட 27% பெரியவர்கள் ஓபிஸ் ஆகி இருக்கிறார்கள் என்றும் 47.1% குழந்தைகள் ஓபீஸ் ஆகி இருக்கிறார்கள் என்றும் படித்த போது தலை சுற்றியது. குழந்தைகளை பொருத்தவரை எடை அபரிமிதமாக, கிட்டதட்ட 50% வளர்ச்சி இது. 30 வருட வித்தியாசத்தில் இது நடந்து இருக்கிறது என்றால் அதற்க்கு முக்கிய காரணம் போர்சன் சைஸ் இல்லாதது, அதிக கொழுப்பு மற்றும் carb உணவு எடுத்து கொள்ளுவது மற்றும்  உடல் பயிற்சி இல்லாதது போன்றவை முக்கிய காரணம் எனலாம். இதே நிலை தொடர்ந்தால் இன்னும் 30வருடங்களில் எல்லா குழந்தைகளும் குண்டாவதை தவிர்க்க முடியாமல் DNA அளவில் ஜெனடிகல் மாற்றம் நிகழ்ந்து விடலாம்.

இதற்கும் இந்தியாவிற்கும் என்ன சம்பந்தம் என்பவர்களுக்கு அடுத்த அதிர்ச்சி காத்திருக்கிறது. ஐந்தில் ஒரு இந்தியர் ஓபீஸ் ஆக இருப்பதாக அதே கட்டுரை தெரிவிக்கிறது.  குண்டானவர்கள் எண்ணிக்கையில் US, சீனாவுக்கு அடுத்து இந்தியா உலக அளவில் மூன்றாவது இடத்தில்  உள்ளது. அதுவும் இந்த மாற்றம் 30 வருட இடைவெளியில் நிகழ்ந்து இருக்கிறது.



ஒரு காலத்தில் ப்ரோச்பெரிட்டி அல்லது செழிப்பின் அடையாளமாக பார்க்கப்பட்ட இந்த ஓபிசிட்டி தற்பொழுது எல்லா நாடுகளிலும் ஏன் வளரும் நாடுகளான பிரேசில், மெக்ஸிகோ பாகிஸ்தான் இந்தோனேசியா போன்ற நாடுகளிலும், ஆப்பிரிக்கா நாடுகளிலும் நீக்கமற நிறைந்து இருக்கிறது.

இது என்னடா தலைவலி என்று நான் நினைத்து கொண்டு இருந்த நேரத்தில், இந்தியாவில் வெயிட்டை குறைத்து ஒல்லி பெல்லி கொண்டுவர என்று வெயிட் குறைக்கும் அறுவை சிகிட்ச்சை செய்து கொள்வோர் பன்மடங்கு அதிகமானது பற்றியும் படிக்க நேர்ந்தது. 2009 இல் கிட்ட தட்ட 800 பேர் வெயிட் குறைக்கும் அறுவை சிகிச்சை செய்து கொண்டனர் என்றும் அதுவே 18000 பேர் ஆகா 2014 இல் வெறும் ஐந்து வருடங்களில் வளர்ந்து இருப்பதும் படித்து அழுவதா சிரிப்பதா என்று தெரியவில்லை. அதனை அமைச்சர் அருண் ஜெட்லி போன்றோர் எடுத்துகொண்டு இது போன்ற அறுவை சிகிச்சையை ப்ரொமோட் செய்வதும் படித்து என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் திகைத்து விட்டேன்.

நல்ல சத்தான  உணவுப்பழக்கம், உடல்பயிற்சி மூலம் கட்டுபாட்டுக்குள் கொண்டு வர வேண்டிய உடல் எடையை இபப்டி அறிவை சிகிச்சை போன்று குறுக்கு வழியில் செய்ய நினைத்து உயிரை இழந்த ஆர்த்தி அகர்வால் போன்ற நடிகை நினைவு ஏனோ எனக்கு வந்து தொலைத்தது.


நன்றி 

Saturday, June 27, 2015

10 ஆம் வகுப்பு தமிழ்நாடு அறிவியல் பாட நூலும், மாணவர்கள் மற்றும் ஆசிரியர்கள் நிலையும்

TNPSC பரிட்சைக்காக என்று தயார் செய்து கொண்டிருந்தார்  என் சொந்தகார பெண் ஒருவர். 10ஆம் வகுப்பு அறிவியல் மற்றும் கணித புத்தங்கங்களை வைத்து ரெபெர் செய்து  கொண்டு இருந்தார்.  தற்செயலாக  புத்தகங்களை படிக்க  நேர்ந்தது. அதுவும், துவக்க பாடமான, மரபும் பரிணாமமும் பார்த்த போது,  மெண்டல், டார்வின் என்று தமிழில் பார்க்க படிக்க ஆர்வமாக  இருந்தது.   அதுவும்   மரபு பொறியியல் என்று படிக்க, அட நம்ம சப்ஜெக்ட் ஆச்சே என்று சந்தோசமாக இருந்தது. பரவாயில்லையே, 10 ஆம்  வகுப்பிலேயே ஜெனெடிக் பாடங்கள் சொல்லி தராங்களே என்று சந்தோசப்பட்டேன். Biochip, Biosensor, alternative medicine என்று பலதும் சிறு சிறு பகுதிகளாக இணைக்க  இருக்கின்றன. இதனை பற்றியெல்லாம் விளக்க ஒரு பத்தாம் வகுப்பு ஆசிரியாரால் முடியுமா. அப்படி என்றால் என்ன என்று கூட இந்தியாவில் M.Sc படித்த பல மக்களுக்கு விளக்க, அறிந்து கொள்ள தெரியாதே..எப்படி 15-16 வயது பிள்ளைகள் அறிந்து கொள்ளும் என்று கேள்விகள்.
முக்கால் வாசி பேர் இதனை கடம் மட்டுமே செய்கிறார்கள், புரிந்து படிப்பது என்பது துளியும் இல்லை. 8ஆம் வகுப்பில் இருந்தே 10ஆம் வகுப்பு பாடத்தை ஒரு வரி விடாமல் மனப்பாடம் செய்து செய்து ஒப்பித்து பழகி இருகிறார்கள். இப்படி கடம் அடித்து பின்னர் தேர்வில் வாந்தி எடுத்து 100-100 வாங்கி விட்டேன் என்று பெருமை வேறு.


ஒரு அறிவியலில் நூற்றுக்கு நூறு மார்க் வாங்கிய ஒரு பெண்ணை கூப்பிட்டு மெண்டல் அவர்களின் தத்துவம் பற்றி கேட்டேன். உடனே அவள் புத்தகத்தில் இருப்பதை ஒரு வரி விடாமல் ஒப்பித்தாள். அதில் குறுக்கு கேள்விகள் கேட்க விழிக்கிறாள்.  சரி ஜெனிடிக் வேண்டாம் மனித உடலில்  DNA எங்கு இருக்கும் என்று கேட்டால் விழிக்கிறாள். அறிவியல் பற்றிய ஒரு  basic அறிவு கூட இவர்களுக்கு இருப்பதில்லை. பின்னர் எப்படி 100-100 மார்க் வாங்கினார்கள் என்று தெரியவில்லை.

அப்படி நான் நினைத்து கொண்டு இருக்கும் போது, அறிவியல் புத்தகத்தில் ஒரு பாரா கண்ணில் பட்டது. அது மரபணு மருத்துவம் பற்றியது.புத்தகத்தின்  கூற்றுப்படி, "மரபணு மருத்துவத்தை பயன்படுத்தி நோய் குறைபாடுகளான புற்றுநோய் மற்றும் எய்ட்ஸ் நோய்க்கு காரணமான சேனை புதிய ஜீன் புகுத்தி சை செய்யும் முறையாம்". படித்தவுடன் புல்லரித்து விட்டது.



எய்ட்ஸ் என்பது HIV என்னும் வைராசால் உருவாக்கபடுகிறது என்று அறிந்து இருந்தேன்..ஆனால் அதனை ஒரு ஜெனெடிக் டிசீஸ் என்று 10ஆம் வகுப்பு அறிவியல் பாட புத்தகம் தெரிவிக்கிறது. அதுவும் எயிட்ஸ் உருவாக்கும் ஜீனை இவர்கள் மரபணு மருத்துவம் மூலம் சரி செய்து விடுவார்களாம். எந்த ஊரில் இப்படி நடக்கிறது என்று தெரிந்தால் கொஞ்சம் சொல்லுங்கப்பா. நிறைய எயிட்ஸ் நோயாளிகள் காத்து  கொண்டு இருகிறார்கள். செய்வார்களா தமிழ் நாடு 10 ஆம் வகுப்பு அறிவியல் பாடநூல் தயாரித்தவர்கள்?.

  இப்போது பாடம் சொல்லி கொடுப்பவர்களுக்கு இதனை பற்றி அறிந்திருக்குமா என்பதெல்லாம் எனக்கு கவலை இல்லை . பாட நூல் தயாரித்தவர்களுக்கு இதனை பற்றி எல்லாம் உண்மையில் தெரியுமா?, இல்லை யாராவது எழுதி கொடுத்ததை இவர்கள் பிரசுரித்து இருக்கிறார்களா? ரெபெர் செய்து உண்மையா இல்லையா என்று சோதித்தார்களா? நிறைய கேள்விகள்...என்னவோ போங்கப்பா.


நன்றி.

Wednesday, June 24, 2015

உண்மையில் இந்தியா வளர்ந்து இருக்கிறதா?



விமான பயணத்தில்  பொருளாதாரம் பற்றிய ஒரு டாகுமெண்டரி பார்க்க நேர்ந்தது. அது உலக பொருளாதாரங்கள் எப்படி வளர்ந்து கொண்டு இருக்கிறது எப்படி இன்னும் சில வருடங்களில் வளரும் என்ற உலக வங்கியின் International Monetary Fund ப்ரோஜெச்சன். அதன் கூற்றுப்படி இந்தியா மிக மிக வேகமாக வளர்ந்து வருகிறது.  IMFடைரக்டர்  Christine Lagarde அவர்களின் கூற்றுப்படி இந்திய பொருளாதார வளர்ச்சி இந்த வருடம் சீனா பொருளாதரத்தை மிஞ்சிவிடும் என்று கூறுகிறார். இவை எல்லாம் கேட்கும் போதும் பார்க்கும் போதும் ரொம்ப சந்தோசமாக இருந்தது. 

இன்றைய சூழலில் வீட்டுக்கு ஒரு சாப்ட்வேர் மக்கள் இருக்கிறார்கள், சாப்ட்வேர் தவிர வேறு துறை எவ்வாறு வளர்ச்சி அடைந்து  இருக்கிறதா? இந்த சாப்ட்வேர் துறையில் ஏற்படும் வளர்ச்சி மட்டுமே பொருளாதரத்தை உயர்த்துமா? என்று எனக்குள் கேள்விகள். 

இப்பொழுது சீன பொருளாதரத்தை எடுத்து கொள்ளுவோம். இந்தியாவில் புழங்கும் 99% எலேக்ட்ரோனிக் பொருள்கள் சீனாவில் இருந்து வந்தவை. உலகில் எங்கு சென்றாலும் எந்த பொருள்கள் வாங்கினாலும் அதில் made in china tag இருக்கும். துணிமணியில் இருந்து பிளாஸ்டிக், வீட்டு உபயோக பொருட்கள் என்று அனைத்தும் சீனா மார்க்கெட் ஆக்கிரமித்து இருக்கிறது. இன்னும் 20 வருடத்திற்கு தேவையான infrastructure, ரோடுகள், கழிப்பறை, சுகாதாரம்  என்று நகரங்களில் மட்டும் அல்ல, கிராமங்களிலும் கூட சீனாவில்  அடிப்படை வசதிகள் பக்காவாக இருக்கின்றன.

மதுரை வந்த பிறகு சுற்றி இருக்கும் infrastructure பார்க்கும் போது,  சாலை வசதி ,சுகாதார வசதி, கழிப்பறை வசதி, வேஸ்ட்மானேஜ்மென்ட் வசதி போன்ற வற்றை பார்க்கும் போது இந்தியா உண்மையில் சீனா பொருளாதாரத்தை மிஞ்சுமா?,இது சாத்தியமா என்று பல கேள்விகள். 

உதாரணமாக, மதுரையில் காலை நேரங்களில் ஏர்போர்ட் பை பாஸ் ரோட்டில் இருந்து எங்கு சென்றாலும் ரோட்டை அடைத்து கொண்டு மனித கழிவுகளை ஏற்றிக்கொண்டு செல்லும் மாநகராட்சி வண்டிகளும் குப்பை எடுத்து செல்லும் வண்டிகளும் செல்கின்றன. மூக்கை பிடித்து கொண்டு பயணம் செய்ய வேண்டி இருக்கிறது. காலை நேரங்களில் பள்ளி செல்லும் குழந்தைகள், சிறுவர்கள் கல்லூரி செல்லுவோர் என்று பலரும் அவசர கதியில் கிளம்பி பறந்து கொண்டு இருக்கும் பொழுது பல நேரங்களில் குப்பை எடுக்கும் வண்டிகளில் இருந்து குப்பை முகத்தில் அடிப்பதை அல்லது கழிவு பொருட்களை எடுத்து செல்லும் வண்டிகளில் இருந்து சிதறும் கழிவை தடுக்க முடிவதில்லை.
மற்ற நாடுகளில் இருப்பது போல, ஷிப்ட் முறையில், இரவு நேரங்களில் இப்படி பட்ட கழிவு பொருட்களை எடுத்து செல்வது அல்லது ரோடு கூட்டுவது குப்பை கூட்டுவது என்று செய்தால் எப்படி இருக்கும் என்று எனக்குள் கேள்விகள்.

எங்கும் எதிலும் குப்பை, எல்லா இடங்களிலும் முத்திர வாடை, மனித கழிவுகள் அகற்ற கழிப்பறைகள் கூட இல்லை என்று ஒரு அடிப்படை வசதிகள் கூட இல்லாமல் நிறைய வீடுகள். நான் சொல்லுவது எதோ ஒரு கிராமம் இல்லை, ஆனால் மதுரை போன்ற நகரத்தின் நிலை. 

அடுத்து மக்களுக்கு இருக்கும் இலவச மோகம். உதாரணமாக என் சொந்தகார பெண் நல்ல வசதியுடன் போன வருடம் வீடு வாங்கி செட்டில் ஆகி விட்டாள். அவளுக்கு இப்பொழுது ஒரே கவலை. அது அவள் வோட்டிங் வார்டு மதுரையின் வேறு ஏரியா வில் இருப்பது தான். அப்படி இருப்பதால் இன்னும் ஆறு மாதத்தில் நடக்க போகும் எலெக்சனில் இலவசமாக வரும், மிக்சி கிரைண்டர், அடுப்பு , டிவி...போன்ற எதுவும் கிடைக்க போவதில்லை என்று வருத்தம். காசு வாங்கி கொண்டு உரிமையை விக்கிறோம் என்று யாருக்கும் தோணுவது இல்லை.  எங்கே செல்கிறது இந்தியா?

எந்த விசயத்தில் இந்தியா முன்னேறி இருக்கிறது என்ற கேள்விக்கு,  எனக்கு கிடைத்த பதில் என்னவோ இங்கு இருக்கும் கவுன்சிலருக்கும், வார்டு மெம்பருக்கும், மேயருக்கும், MLA களுக்கும், அமைச்சர்களுக்கும், முதல் அமைச்சர்களுக்கும், MP களுக்கும் எவ்வளவு பணம் அடிப்பது என்று போட்டி நடப்பதில் இந்தியா மிக முன்னேறி இருக்கிறது. மிக மிக முன்னேறி இருக்கிறது. இதனை தவிர எனக்கு தெரிந்து முன்னேற்றமாக ப்ராஜெக்ட் செய்யபடுவதெல்லாம் வெறும் மாயை போல தோன்றுகிறது.


டிஸ்கி.

இது என்னுடைய சொந்த அனுபவத்தில் பார்த்ததை, கேட்டதை வைத்து எழுதியது மட்டுமே. யாரையும் குறிப்பிட்டு சொல்லவில்லை.

நன்றி.

Sunday, June 21, 2015

மக்கள் செல்லும் வாக்கிங்ம் பெருகி வரும் மருத்துவமனைகளும்



உடம்பை குறைக்கணும்னு  சிலர் வாக்கிங் போறாங்க. ஆனா ஜோக் என்னன்னா, இவர்கள் செய்யும் வாக்கிங் தான். காலையில ஒரு 6 மணிக்கு கிளம்ப வேண்டியது. தனியா நடந்தா போர் அடிக்கும்னு ரெண்டு பேரை கூட்டிட்டு போக  வேண்டியது. நடக்குறேன் பேர்வழி அப்படின்னு ஒரு சில தப்படி எடுத்து வேண்டியது. அப்புறம் மூச்சு வாங்கினா, ரெஸ்ட் எடுக்கிரோம்னு உட்கார்ந்துகிறது. அப்படி உட்கார்ந்து ஊர் கதை பேச வேண்டியது. அப்புறம் ரெண்டு தப்படி எடுத்து வைக்கிறது. இப்படி உட்கார்ந்து உட்கார்ந்து ஒரு கிலோமீட்டர் தூரம் நடக்க எப்படியும் அரை மணி நேரம் ஆக்கிடறது. சரி ஆச்சு வாக்கிங், எதவாது சூப் குடிக்க வேண்டியது. வல்லாரை சூப், பருத்தி பால், காளான் சூப் இப்படி லிஸ்ட் பெருசு.  அதில ஏதாவது குடிச்சிட்டு மறுபடியும் ஊர் கதை பேசிட்டு, காய் கறி,கீரை ஏதாவது வாங்கிட்டு வீட்டுக்கு போயிடறது.

எதுக்குங்க வாக்கிங் போக சொல்லுறாங்க. கலோரி எரிக்க தானே?, இவங்க இப்படி நடக்கிறதால 50 கலோரி கூட எரிக்க மாட்டாங்க. ஆனா, அவங்க குடிக்கிற சூப் எப்படியும் 100 கலோரி மேல இருக்கும்.  இதுனால நீங்க 50கலோரி இன்னும் உடம்புல ஏத்திட்டு தான் போறீங்களே தவிர குறைக்கல. 

இது காலையில் வாக்கிங் செல்பவர்கள் ரௌடீன் என்றால், மாலையில் வாக்கிங் செல்பவர்கள் செய்வது இன்னும் ஜோக். காலையிலயாவது சூப் மட்டும் தான் ஆனா சாயங்காலம் பேல்பூரி, பாணி பூரி, சில்லி காளான், சில்லி சிக்கன், பிரைடு நூட்லஸ் என்று வித விதமாக வாங்கி சாப்பிடுகிறார்கள் எப்படியும் 300-500 கலோரி சாப்பாடு இவை எல்லாம் . எதுக்கு இவங்க எல்லாம் வாக்கிங் போகணும், அட்லீஸ்ட் வீட்டுல இருந்தாலும் இப்படி வாங்கி சாப்டுரதுல வர்ற கலோரீஸ் கம்மியாகும். 

இவங்க உண்மையில உடம்ப குறைக்கணும்னு வாக்கிங் வர்றாங்களா இல்ல, ஏதாவது வாங்கி சாப்பிடலாம்னு வர்றாங்கலன்னு தெரியல. இது எல்லாம் இரண்டு நாள் மதுரை தெப்பகுளத்தை சுற்றி வாக்கிங் போனதில் பார்த்தவை. உண்மையா வாக்கிங் போகணும்னு வர்றவங்க 100துல 1 அல்லது 2 பேரு மாதிரி தான் தோணுது. மத்த மக்கள் எல்லாம் நாங்களும் வாக்கிங் போவோம்ல! என்று பேருக்கு வாக்கிங் வருகிறார்கள்.நிறைய obese எனப்படும் குண்டான மக்களை பார்க்க முடிகிறது. 

இன்னொரு விஷயம் தப்படி தப்படிக்கு மருத்துவமனைகளையும் காண முடிகிறது. பெரிய பெரிய ஆஸ்பத்திரிகள் ஊர் எங்கும் நிறைந்து இருக்க, சிறிய சிறிய கிளினிக் க்குகளும் ஊர் எங்கும் நிரம்பி வழிகின்றன. கிளினிக்குகளில் எல்லாவற்றிற்கும் ஊசி போடுகிறார்கள். என்ன காரணம், என்ன நோய் என்று கேட்க முடிவதில்லை. கேட்டாலும் பதில் வருவதில்லை. மக்களும் அதான் ஊசி போட்டுடாங்கல்ல சரியா போயிடும் அப்படின்னு சொல்லிட்டு மக்களும் போயிடறாங்க. எல்லா வற்றுக்கும் நிறைய அண்டிபையடிக்ஸ் மருந்து ஊசி வழி செலுத்துகிறார்கள். சளி, காய்ச்சல், வயிற்று போக்கு, வாந்தி என்று அனைத்திற்கும் சர்வ லோக நிவாரணியாக இது செலுத்த படுகிறது. வைரசால் கூட வாந்தி வயிற்று போக்கு வரலாம் எதற்கு அண்டிபயாடிக் என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை, தெரிந்தவர்கள் கேட்டாலும் பதில் இருக்காது. 

இது இப்படி இருக்க, வீடுகளில் மக்களே மருத்துவர்களாக மாறி விடுகிறார்கள். அதாவது, டாக்டர் உடம்புக்கு முடியல என்று சென்றால் அண்டி பயாடிக் 3-5 நாள்களுக்கு எழுதி கொடுத்தால், இவர்கள் முதல் ஒரு நாள் மட்டுமே மருந்து கொடுகிறார்கள். ஒரு நாள் போட்டவுடன் உடம்பு சரியானது போல இருந்தால் அடுத்த நாட்களுக்கு கொடுப்பது இல்லை. 

அண்டிபயாடிக் எடுத்து கொண்டால், வயிற்று போக்கு நிறைய மக்களுக்கு வரும், ஏனெனில் வயிற்றில் இருக்கும் நல்ல பாக்டீரியா களும் அண்டிபயாடிக் மருந்துகளால் சாகும் என்பதால் இது சகஜம். அதற்காகவே, ப்ரோபியாடிக் மாத்திரைகள் அல்லது வீட்டில் தோய்த்த தயிர் சாப்பிட சொல்லுவார்கள். தயிரில் இருக்கும் நல்ல பாக்டீரியாக்கள் குடலுக்கு நல்லது என்பதால் வயிற்று போக்கு நிற்கும். ஆனால் நாம் ஊரு மூட நம்பிக்கை என்னவென்றால், உடம்புக்கு முடியாலய்னா தயிர் சாப்பிட மாட்டாங்க. தயிர் குளிர்ச்சி என்று ஒதுக்கி வைக்கிறார்கள். நாம் சொன்னாலும் உங்களுக்கு ஒன்றும் தெரியாது என்பது போல பதில் வருகிறது.

அதே போல, இது சாப்பிட்டா சக்கரை நோய் வராது அல்லது குறையும் என்று யார் என்ன கொடுத்தாலும் சாபிடுகிறார்கள். இப்படி சாப்பிட்டுவிட்டு, உடல்பயிற்சி எதுவும் செய்யாமல் சக்கரை குறைய மாட்டேன்கிறது என்று புலம்பல் வேறு. 

உடல் பற்றிய விழிப்புணர்ச்சி, எப்படி நோய் வராமல் காப்பது அப்படியே நோய் வந்தாலும் எப்படி சமாளிப்பது என்று பலருக்கும் தெரிவதில்லை. நோய் வந்து விட்டால் டாக்டர் இடம் ஓட வேண்டியது, அவர்கள் கொடுக்கும் மருந்துகளில் உடனே நோய் குணமாக வேண்டும், இல்லையெனில் அந்த டாக்டர் நல்ல டாக்டர் இல்லை. ஐயோ சாமி..முடியல....

எப்பொழுது மக்களுக்கு உடல் நிலை பற்றி நல்ல விழிப்புணர்ச்சி வருவதோ..இப்படியே சென்றால் திரும்பும் இடமெல்லாம் மருத்துவமனை மட்டுமே காட்சியளிக்கும்.

நன்றி.

Sunday, April 14, 2013

ஒரு சோகமும் சில நிகழ்வுகளும்

இரண்டு வருடங்கள் கழித்து இந்தியா வந்த நேரமோ என்னவோ, அடுத்தடுத்து, இரண்டு முறை இந்தியா செல்ல நேர்ந்தது. முதல் முறை, சந்தோசமான பயணமாகவும், இரண்டாம் முறை சோகமாகவும் அமைந்தது. முதன் முறை நீண்ட நாள்களுக்கு பின், இந்தியாவில் குடும்பத்துடன் பொங்கல் பண்டிகை, மற்றும் உறவினர் திருமணம் என்று எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு சந்தோசமாக இருந்தேனோ, அதற்க்கெல்லாம் சேர்த்து வைத்து வந்தது, அப்பாவின் மரண செய்தி. எதிர்பாராத மரணம். வெளிநாட்டில், வாழ்வதால் இருக்கும் பல இழப்புகளில், முதன்மையானது பெற்றோரை அருகிருந்து பார்த்து கொள்ள முடியாதது. அதுவும், அவர்களின் கடைசி நிமிடங்களில் அருகிருக்கும் வாய்ப்பை இழந்தது.

 பொங்கல் சமயம் இந்திய வந்த போது நான் சந்தித்த , என்னுடன் படித்த கல்லூரி நண்பர்  சொன்ன வார்த்தைகள் நினைவுக்கு வந்தது.  வெளிநாட்டில் ஆராய்ச்சி படிப்பு முடிந்ததும் சில ஆண்டுகள் வேலை பார்த்துவிட்டு அவர் இந்தியா திரும்பி விட்டார்.  ஏன் என்று நான் கேட்ட போது அவர் சொன்னது இது தான், "என் கல்யாணத்தின் போது இருந்த பலர் இப்போது போட்டோவாகி விட்டனர், என் பெற்றோரை போட்டோவாக மட்டும் நான் பார்க்க விரும்பவில்லை", அவர் சொன்ன வார்த்தைகள் என் காதுகளில் மீண்டும் மீண்டும் ஒலிக்க ஆரம்பித்தன.

ஒருவரின் அருமை, அவர் இருக்கும் போது நமக்கு தெரிவதில்லை. இறப்புக்கு பின்னே பலரின் அருமை நமக்கு தெரிகிறது. சரி, இருக்கும் வரை என் அம்மாவை நன்கு கவனித்து கொள்ளலாம் என்று முடிவு செய்தால், இருப்பது இரண்டு வழிகள் மட்டுமே. ஒன்று, அவரை இங்கு அழைத்து வருவது, இல்லை நாங்கள் இந்தியா திரும்புவது.

இதில், இரண்டாவது முடிவு, பற்றி சற்று அதிகமா சிந்திக்க ஆரம்பித்தேன். என் முகத்தில்
அறைந்தது, இந்தியாவில் இருக்கும் பணம், பணம் என்று பண பைத்தியமாகும் மக்கள். உறவுகள் என்னும் காக்கை கூட்டம், சாவு வீட்டுக்கு வந்திருந்தாலும், பணம் பர பற்றி பேசிய பேச்சு, பணம் இருந்தவர்கள் காட்டிய படோடபம், பணம் இல்லாதவர்களை அவர்கள் நடந்திய விதம், என்று அனைத்தும். ஒரு சாவு வீடு என்று கூட பார்க்காமல் வந்திருந்த அனைவரும் என்னிடம் கேட்ட கேள்வி " எவ்வளோ சம்பளம் உனக்கு.", " வீட்டுக்கு பணம் அனுப்புறையா, எவ்வளவு.". " அமெரிகாவில கிரீன் கார்டு இருக்கா., வீடு இருக்கா..? இப்படி அடுக்கடுக்கான கேள்விகள். இதில் சிலர் " என்னிடம் வந்து நான் கஷ்டபடுகிறேன், கொஞ்சம் என்னை கவனிக்க கூடாதா? என்று கேட்டது, அதிலும் சிலர், "என் பையன் வேலை இல்லாம கஷ்டப்படுறான் ஏதாவது வேலை பார்த்து கொடேன் ", என்று நான் எம்ப்லோய்மென்ட் exchange நடந்துவது போல application போட்டனர். ஏதாவது சொல்ல வேண்டும் என்று நினைத்து "பார்க்கலாம் " என்று சொன்னாலோ, என் முதுகுக்கு பின்னால் எனக்கு கேட்கும் படியே சிலர் " எல்லாம் பணத்திமிர்" என்று திட்டுவதை கேட்க்க முடிந்தது. கஷ்டப்படுகிறார்களே என்று பணம் கொடுத்தாலும் " இவ்வளவுதானா,?" என்று முகத்தை திருப்பிக்கொண்டு சிலர் சென்றனர். இதில் பணம் இருக்கும் சிலரோ தங்கள் படோடபத்தை எல்லாம், தாங்கள் வார்த்தைகளில் தெளித்து, தாங்கள் பெரிய ஆட்கள் என்று காட்டிகொண்டிருன்தனர்.

இவர்கள் எல்லாம் என்னை என்ன என்று நினைத்து கொண்டனர் என்று தெரியவில்லை. " அப்பா இறந்த சோகத்துடன் இருக்கும்  எங்களிடம் என்ன எதிர் பார்கிறார்கள்?. அழுது அழுது அலுத்து போயிருந்த என் அம்மாவிடம் சென்று சொத்து விஷயம் வேறு பேசியபடி இருந்தனர்.

"எப்போடா சொந்தகாரங்க நல்லவங்கள இருந்திருக்காங்க, இப்போ இருக்க?, என்று மனதை தேத்திகொண்டு இந்தியா வந்துவிடலாம் என்று நினைத்தால், அடுத்து முகத்தில் அறைந்தது, இங்கு ஆராய்சிக்கு கொடுக்கும் அமுக்கியத்துவம். அமுக்கியம்-முக்கியத்தின் எதிர்மறை. நான் படித்த உலகப்புகழ் பெற்ற மதுரை காமராஜர் பல்கலை கழக , உயிரியல் தொழில் நுட்ப துறையில் நடக்கும் சில நிகழ்வுகளால் தற்போது பணம் இருந்தாலோ, அல்லது சிபாரிசு இருந்தாலோ , யாருக்கும் பேராசிரியர் பதவி, தகுதி இருப்பினும் பணம் இல்லாவிடில் அவர்களுக்கு நடக்கும் கொடுமைகள் . ஆராய்ச்சி கூடம் வைக்கலாம் என்றால் "பலருக்கு கொடுக்க வேண்டிய சம்திங்" என, அனைத்தும் என்னை மிரட்ட ஆரம்பித்தன.

சரி,இப்போது IT க்கு தானே மதிப்பு, பேசாம, பீல்ட்  மாத்திட்டு IT ல
சேர்ந்துடலாம்னு நினைச்சா, IT  மக்கள் படும் பாடு இன்னொரு பக்கம் மனதை பிழிந்தது. பெற்றோர் நிமித்தம், அமெரிக்காவை விட்டு அங்கு சென்ற பல IT குடும்பங்கள், அங்கு இருக்கும் 12 மணி நேரந்திற்கும் குறையாத வேலை, சனி கிழமை கூட வேலை, ஆபிஸ் பாலிடிக்ஸ், குடும்பத்துடன் இருக்கும் நேரம் மிக குறைவு, குழந்தைகள் கல்வித்தரம் என்று பார்த்து விட்டு இங்கு திரும்பி வந்ததை நினைத்து பீல்ட்  மாத்துவது என்பது முடியாததாகி விட்டது.

அடுத்து என் முகத்தில் அறைந்தது நான் பார்த்த "pollution" அதனால் முகுந்துக்கு ஏற்பட்ட "வீசிங்". மதுரையில், திருப்பரங்குன்றம் மலையை பகல் நேரங்களில் பார்க்க முடிவதில்லை. அப்படி ஒரு புகை மூட்டம். மதுரையில் எல்லா இடங்களிலும் எரிக்கப்படும் குப்பைகள். அதனால் ஏற்படும் புகை, வளி மண்டலத்தில் கலந்து கொடுக்கும் வீசிங் பிரச்சனைகள். மக்களுக்கு குப்பைகளை எரிப்பதால் பிரச்சனைகள் உண்டாகின்றன என்று தெரிந்திருந்தாலும் எதனையும் கண்டு கொள்ளாத பணம் மட்டுமே  குறியாக உள்ள அரசாங்கம்.

என்ன ஆயிற்று இந்தியாவிற்கு, நான் பத்து, பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன் பார்த்த இந்தியாவை காணவில்லை. எங்கும்  பணம் பணம் பணம் தான்.

 எல்லாம் அனுபவித்து உணர்ந்த பிறகு, என் கல்லூரி நண்பரிடம் மீண்டும் பேசினேன். அவர் சொன்னது "இந்தியாவில் நெருங்கிய சொந்தங்கள் தவிர, வேறெதுவும் இல்லை" என்பதே.

 

Tuesday, May 11, 2010

கல்வியும் மனனமும்

சில நேரங்களில் நான் படிக்கும் இடுகைகள் எல்லாம் பழைய நினைவுகளை அசை போட வைத்து விடும். அதிலும் நேற்று நான் வாசித்த வினவு அவர்களின் தளத்தில் வெளியான தேர்வு: ‘காப்பி’ அடித்தால் தப்பா? ஒரு அனுபவம் !! என்ற இடுகை என்னுடைய பள்ளி, கல்லூரி வாழ்க்கையை திரும்பி பார்க்க வைத்தது.

இந்திய கல்வி திட்டத்தின் நிறை குறைகளை பற்றிய விவாதத்திற்கு வினவு அவர்களின் இந்த இடுகை வழிவகுக்கும் என்று நம்புகிறேன். இந்த விவாதத்தில் என்னுடைய பங்களிப்பாக இந்த இடுகை. விருப்பமானவர்கள் மாநகராட்சி பள்ளிகளில் படிப்பது குறித்த என்னுடைய முந்தய இடுகையான salt analysis படிக்கவும்.

நான் ஆறாவது முதல் பள்ளி இறுதி வகுப்பு வரை படித்தது மதுரையில் உள்ள ஈ. வே .ரா நாகம்மையார் மாநகராட்சி பெண்கள் மேல்நிலை பள்ளி. மதுரையில் உள்ளவர்களுக்கு நீச்சதொட்டி பள்ளி என்று சொன்னால் உடனே தெரியும். அந்த அளவிற்கு மாநகராட்சி பள்ளி என்றாலும் அறியப்பட்டு இருந்தது என் பள்ளி. கிட்டத்தட்ட 1000 -2000 பேர் படிக்கும் பள்ளி என்று தான் சொல்ல வேண்டும். அப்படி ஏழையோ பணக்காரரோ நெறைய பெண்கள் அங்கு படித்தனர்/படிக்கின்றனர்.

இப்படி நிறைய பெண்கள் படித்த பள்ளி என்றாலும் எல்லா மாநகராட்சி பள்ளிகள் போலவே, எங்கள் பள்ளியும் இருந்தது. ஒழுங்கான கழிப்பிட வசதி கிடையாது, அதனால் பல நேரங்களில் கழிவு நீர் வெளியே வந்து நிரம்பி கிடக்கும், அதற்கு சிறிது தூரத்தில் நாற்றத்திற்கு மத்தியில் மரத்தடியில் வகுப்புகள் நடக்கும். உட்கார பெஞ்ச் கிடையாது தரை அல்லது மரத்தடி தான். பாதி வகுப்புகளுக்கு/பாடங்களுக்கு ஆசிரியர்கள் கிடையாது.

இவையெல்லாம் பெரிய தடையாக சிறு வயதில் எனக்கு தெரியவில்லை. ஆனால் பத்தாவது படிக்கும் போது தான் இந்திய கல்வித்திட்டத்தின் ஆணிவேரான மதிப்பெண் பற்றிய அவசியம் எனக்கு தெரிய ஆரம்பித்தது. நல்ல மதிப்பெண் பெற்றால் தான் வேண்டும் குரூப் கிடைக்கும் அதனாலேயே ஒழுங்காக படிக்க வேண்டும் என்ற நிர்பந்தம் ஏற்பட்டது.ஆனால் பள்ளியிலோ அதற்கான சுழல் எனக்கு கிடைக்கவில்லை என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

அறிவியல் பாடத்திற்கு என்று யாரும் காலாண்டு தேர்வு வரை எங்களுக்கு இல்லை. பின்னர் ஒருவாறு ஒரு ஆசிரியரை நியமித்தார் எங்கள் தலைமை ஆசிரியை. அவரும் வகுப்பு எடுகிறேன் என்று சொல்லி அறிவியலை வாசித்து விட்டு செல்வார்.சமூக அறிவியல் ஆசிரியை பல நாட்கள் பள்ளிக்கு வந்தாலும் சில வகுப்புகளே எங்களுக்கு எடுப்பார். ஆங்கிலம் எடுத்த ஆசிரியை ஆங்கிலத்தை தமிழ்படுத்தி படிக்க சொல்வார். அதாவது She - ஷி, He - ஹி ...இப்படி எல்லாமே தமிழ் படுத்தி படிக்க சொல்வார். அதிலும் Present tense, Past tense, Future tense இதற்கெல்லாம் எங்களுக்கு எந்த வித்தியாசமும் தெரியாது. கணிதம் வகுப்பு என்றாலே எல்லா Formula க்களும் நெட்டுரு போட்டு வைத்து இருப்போம். கணிதத்தை மனப்பாடம் செய்ய சொல்வார்கள் என் ஆசிரியை. தமிழ் அம்மாவும் இலக்கணம் படியுங்கள் என்று சொல்வார்களே தவிர, யாரும் விளக்கியது கிடையாது.

ஒவ்வொரு ஆசிரியையும் ஓவ்வொரு மாதிரி என்றாலும் அனைவரும் ஒன்று பட்ட ஒரு விஷயம் இருக்கிறதென்றால் "ஒழுங்கா மனப்பாடம் செய்யுங்கள்" என்பதே . ஆங்கிலத்தில் இருந்து கணிதம் வரை மனப்பாடம் செய்து இருக்கிறோம். அதுவும் என்னுடன் படித்த உமா என்ற ஒரு பெண் பயங்கரமாக நெட்டுரு செய்வாள், அதனால் பரீட்சை நேரங்களில் அவளுக்கு நடுவில் ஏதாவது மறந்து விட்டால் அவ்வளவு தான் மறுபடியும் ஞாபகம் வராது, உடனே "ஏ, இதுக்கு அப்புறம் என்னப்பா வரும்?" என்று குசுகுசு வென்று கேட்பாள். அடுத்த வார்த்தை என்னவென்று சொன்னவுடன் மளமள வென்று எழுதி முடித்து விடுவாள். "எங்கம்மா ஞாபக சக்திக்கு வல்லாரை மாத்திரை வாங்கி கொடுத்து சாப்பிட சொல்லுறாங்க "என்று பெருமையாக சொல்வாள். அப்படி மனனம் செய்து பத்தாவதில் நல்ல மதிப்பெண் பெற்றும் விட்டாள்.

பள்ளி இறுதி ஆண்டு படிப்பில், எங்களுக்கு வேதியியல், தாவரவியல் மற்றும் கணிதம் இவற்றிக்கு ஆசிரியைகள் கிடையாது. இந்த பாடங்களுக்கு எல்லாம் நாங்கள் tuition center ஐ நம்பி இருந்தோம். ப்ராக்டிகல் அல்லது செய்முறை வகுப்பு என்றால் ஒரு ஆய்வு பற்றி செய்முறை படித்து, புரிந்து , பிறகு செய்ய வேண்டும் ஆனால் எங்களுக்கு செய்முறை வகுப்பு என்று ஒன்று நடக்கவே நடக்காது. அதற்கு பதில் செய்முறை புத்தகங்களை எங்களுக்கு கொடுத்து விடுவார்கள் அதனையும் மனனம் செய்ய வேண்டும் நாங்கள். அதனால் மனன திலகங்கள் ஆன நாங்கள் அனைவரும் செய்முறையில் முழு மதிப்பெண் பெற்று விட்டோம்.

இப்படி எல்லாமே எதிர்மறையில் எங்களுக்கு இருந்தாலும் அதில் ஒரு வசந்தகாலமாக எங்களுக்கு இருந்தவர்கள் ஆங்கில மற்றும் இயற்பியல் ஆசிரியைகள். அதிலும் என்னுடைய ஆங்கில ஆசிரியை கொடுத்த உற்சாகம் ஆங்கிலத்தை ரசிக்க வைத்தது. அவர் பாடம் எடுக்கும் விதம் அருமையாக இருக்கும், கதை சொல்வது போல சொல்லி பாடம் நடத்துவார். அதே போல என்னுடைய இயற்பியல் ஆசிரியை, எடுத்த பாடமும், விளக்கும் விதமும் எனக்கு அறிவியல் என்பது மனனம் செய்வதல்ல என்று கொஞ்சம் புரிய வைத்தது.

நான் இளநிலை படித்தது அரசினர் கல்லூரியான மதுரை மீனாட்சி கல்லூரியில், அங்கு நான் படித்தது இளநிலை இயற்பியல். இங்கும் மனப்பாடம் செய்து வந்த நான் படித்தது என்றால் அது எங்களுக்கு electronics வகுப்பு எடுத்த ராஜேஸ்வரி மேடம் பாடத்தில் தான். அவர்கள் எடுக்கும் விதமும் அவர்களின் நடை, உடை பாவனைகளை அதிகம் ரசித்து இருக்கிறேன்.

நான் முதுநிலை இயற்பியல் படித்தது மதுரை கல்லூரி, இங்கு கண்டிப்பு அதிகம், நான் மனப்பாடம் செய்து படிப்பது இங்கு கணிசமாக குறைந்திருந்தாலும் முழுவதும் மாற வில்லை என்று தான் கூற வேண்டும்.

உண்மையாக நான் புரிந்து படித்தது என்றால் அது மதுரை காமராஜர் பல்கலை கழகத்தில் உள்ள உயிரியல் தொழில் நுட்பத்துறையில் தான். படிப்பு என்றால் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு உதாரணம் நான் இங்கே கண்டு கொண்டேன். மனப்பாடம் செய்வது என்பது அணுவளவும் உதவாது, மதிப்பெண் என்பது ஒரு மாயை, அறிவியல் என்பது அற்புதமானது என்று நான் உணர்ந்ததும் இங்கு தான்.வெளி நாடு/ மாநிலங்களில் இருந்து வந்த மாணவர்களின் அறிமுகமும் எனக்கு இங்கு தான் கிடைத்தது.

கல்வி என்பது மனனம் செய்வது மட்டுமே என்று இருந்தால், வல்லாரை மாத்திரை விற்பவர்கள் மட்டுமே அதிக பயன் அடைய முடியும். மதிப்பெண் மட்டுமே அனைத்தையும் தரும் என்ற எண்ணம் இருக்கும் வரை, பிட் அடிப்பதும் அதிகரிக்கும், மனப்பாடம் செய்யும் மெசின்களை மட்டுமே நாம் உருவாக்க முடியும், கல்வி முன்னேற்றம் அடைய முடியாது என்பதே என் எண்ணம்.